Kerst

Hallo,
Het is stil in huize Van Lancker, dood stil. Je hoort in de verte het gebeier der toren klok, en ergens klinkt er een vroege vuurwerkknal. Het regent, en de zon heeft zich in geen tijden nog laten zien. Zal zij nog wel bestaan? Sipke ligt te spinnen onder de radiator, hoewel deze de nodige warmte uitstraalt is het koud… ijskoud. Papa ligt op de bank en staart wezenloos naar het plafond, mama zit aan tafel en tikt traag met de pen op het blad. Echt stil is het dan niet, maar wel stil in mij… stil in ons. Pasmans is net geweest, Dorien is gezien. Als je eens wist waar, dan zat je nu niet meer op je stoel of zal je kreetjes slaan van : “Dat kan toch niet?” of “Dorien? Neen, je maakt een grapje”. Helaas is het bittere ernst, gezien Dorien door meerdere mannen formeel herkend is. Gezien, tussen de anderen, achter het raam. Mijn hart stond stil toen ik dat hoorde. Ze is in Nederland, het hoeren land van de E.U. Mijn lieve zusje zit daar ergens in de illegale prostitutie? Dat kan niet! Helaas, helaas waren er verscheidene tips binnen gekomen bij de Nederlandse politie. Daar zit je dan, al je hoop hebben gekoesterd op een teken van leven van je lieve maatje. Starend naar een kerstboom die wegens watergebrek al haar naalden had verloren. Hoe was zo iets op de wereld mogelijk? Pap staat nu op, hij kijkt ons aan, pakt zijn jas en zegt dat hij naar Nederland gaat, hij gaat haar zoeken. Mama knikt en kijkt hem aan, ze neemt hem even vast en zegt dat ze meegaat. Ik wil ook mee! Mee om mijn zusje te zoeken. Mijn lieve maatje. Maar ik mag niet! Ik moet doen wat ik al zo lang doe wachten…. En terwijl ik de voordeur hoor dicht slaan besluit ik deze column nog maar te voorzien van een wat leuker element. Hoewel dat wel een beetje vreemd is natuurlijk gezien alles hier thuis een en al verdriet en machteloosheid is. Gelukkig zijn mam en pap nu weer dikke maatjes, want papa zat vanmorgen te piekeren aan de ontbijttafel, hij was al zo vroeg wakker. Mam legde haar armen rond hem en streelde zijn borstkast en ging bij hem op schoot zitten. 

Papa kwam van de week thuis met een visglas met daarin twee vissen. Mama keek hem aan of zij het in Keulen hoorde donderen. “Johan wat heb je nu toch bij je?” Het antwoord er op was simpel. “vissen”. Hij had ze gevonden bij het oud vuil, en papa kon ze niet achterlaten in de kou. Mam schudde afkeurend haar hoofd, maar moest er toch om glimlachen, daar stond mijn vader, pet op visglas onder de arm en twee smekende oogjes of “Pip en Plons” alsjeblieft mochten blijven. Ze nam zijn gezicht in haar handen en kuste hem. “Als je er zelf maar voor zorgt”. Dat was even een fijn moment. Want die vader van mij is absoluut maf, alleen nu… nu zijn we meer in de rouw dan wat anders. Ik hoop dat papa Dorien kan vinden, dat hoop ik echt. En dat Dorien thuis wil komen, en überhaupt mee wil komen met hem.

Tot volgende week, en een gelukkig en gezond 2007 toegewenst! Voorzichtig met vuurwerk en niet te veel drinken hé.

Liefs Simon
© by Eef for flikken10 ©