Terug thuis. 

Hallo mensen, 

Allereerst een gelukkig nieuwjaar! 

En dan nu een verslag van de afgelopen week
Je weet dat papa en mama naar Nederland gingen om Dorien te zoeken? Ik mocht niet mee en kon ook niet mee omdat ik zo moe was. Het leek wel uren te duren voor dat eindelijk de telefoon ging. Een snikkende Britt, Dorien was gevonden. Papa had haar bevrijd alleen was dat niet vlekkeloos verlopen, ze hadden hem in zijn buik gestoken. Ik schrok me dood en liet van schrik de hoorn uit mijn handen vallen en zette hem op de luidspreker. Papa was gelukkig niet in levensgevaar, maar had wel veel bloed verloren. Mama was helemaal overstuur en snikte het uit aan de andere kant van de lijn. Ze snikte over Mark, haar manneke, die was destijds ook neergestoken en nog wel in de zelfde periode. Het was inmiddels 10 jaar geleden, en daar zat ze zo mee. Daar zit je dan tegen de verwarming met je rug, Sipke dicht tegen mij aan te luisteren naar iemand die snikkend over haar overleden man verteld. Ik vond dat zo moeilijk, zeker omdat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik heb geprobeerd haar te steunen en beloofd voor Mark een kaarsje te branden en een roos naar zijn graf te brengen. Papa… ik wilde hem zien, zeker zijn dat hij oké was. Gelukkig was Dorien veilig, al was ze heel mager geworden. Ze weegt nog maar 45 kilo, ik heb met mama mee zitten snikken. Ze beloofde me dat ze morgen thuis kwam met Dorien. Dorien moest een nachtje ter observatie blijven. God wat was ik blij. Maar dus ook bang om papa. Ik wilde hem zien. 

Twee dagen na dat telefoontje waren we allemaal samen, oud en nieuw was geweest. Papa mocht ook naar huis en lag op de bank. Dorien is niet bij hem weg te slaan, gezien papa haar heeft gered. Het was zo raar Dorien weer te zien, ze deed nog altijd zo kil dat deed me wel pijn. Papa heeft met mama uren zitten bladeren in oude fotoboeken van haar en mark. Zo lief die twee. Mama zat languit op de bank en papa tegen haar aan, ze deelden herinneringen en deelden mama haar verdriet. Mama had echt steun aan papa, jammer dat Dorien mijn steun niet kon gebruiken. Ze is erg stil en zit veel te schrijven in haar dagboek. Ik heb me echt zorgen om haar gemaakt, en doe dat nog. Ik kwam haar een bord met soep brengen en ze gaf me dan een kus en zei “Sorry maatje, het spijt me oprecht” Tsja en toen kreeg Simon een kop als een boei. Ze is nog altijd zo mooi. Maar ze deed vanaf toen wel minder gemeen. De rest van de week hebben we niet veel gedaan, papa en mama waren vooral veel samen, en veel met Dorien bezig. Oké, eerlijk is eerlijk ik voelde me een beetje een buitenstaander maar ik het liet maar zo. Ik had geen zin om nu ruzie te maken, hoewel ik zo graag ook aandacht wilde. Mijn pfeiffer is bijna genezen, niemand die me daar naar vraagt. Ik snap het niet, het is thuis echt de drie gezinsleden en Simon. En helemaal niet tonen hoe ik er mee zat ging gewoon niet. Ik heb de dakpan buiten van de muur gehaald, mama had gevraagd of ik die niet wilde overschilderen. Ik heb hem geschuurd, voor zo ver dat ging en herschildert. Er staat nu op Britt Michiels-Van lancker Dorien De bondt en Johan van Lancker, en mijn naam demonstratief weg gelaten. Ik weet dat het misschien kinderachtig is, maar ik voel me zo alleen. Dorien is dan weg geweest, en dat is verschrikkelijk… maar heel deze week schijnt niemand gemerkt te hebben dat er nog iemand in huis was. Mama en papa zijn heel veel samen, en als zij niet samen zijn dan wel Dorien en mijn vader, en hij moet ook nog rusten dus ja, dan wacht ik wel. 

Deze week ook, etenstijd. Niemand die me had geroepen en dat gebeurd normaal wel. Ik slof naar beneden, zijn ze al bijna klaar. “Je weet toch hoe laat we eten was de enige reactie van mams.” Ach ja, het zal wel nooit veranderen, feit is… aandacht verdelen kunnen ze niet. Hoe vaak ben ik hier nu al niet ontzettend verdrietig om geweest? Hoe vaak wel niet huilend het huis uit gerend? Pas nog, toen papa naar Londen kwam, het zelfde verhaal en dat herhaald zich nu weer. Als ouder zou je dat toch moeten kunnen? Voor je beide kinderen zorgen en niet eentje in de steek laten? Ik doe echt wel mijn best, tafel dekken, stofzuigen of gewoon even de wasmanden legen maar niemand die het momenteel ziet omdat alles rond Dorien draait en de trouw. Ik heb mijn verhaal dat ik ga houden verscheurd en ga hem aanpassen. Ik ga even naar beneden, de kattenbak verschonen. Tot volgende week allemaal.

Groetjes Simon
©©© Bij Eef 5-01-2007 ©©©