Herhaling van een herhaling

Hoi hoi,
Wat een rotweer! Verschrikkelijk, ik ben zowat van de weg geblazen! Want de scholen zijn gewoon weer begonnen, dat was wel even wennen hoor. Weer vroeg uit de veren, geconcentreerd bezig zijn op tijd zijn en weer een complete dagvulling hebben. Ik ben thuis nu weer beu, het gaat gewoon echt niet goed zo, ik begrijp het echt niet. Pap bracht Dorien naar school, ze had het eerste uur les, en het regende absurd hard. Ik had pas het 3e uur les, en toen regende het nog altijd heel erg hard. Dus ik dacht, papa is vrij… die brengt me wel naar school. Niet dus, hij mikte mij mijn regenpak toe en ging weer achter zijn laptop zitten. Dat was een bijzonder leuk en fantastisch begin van de week. Ik baal er zo van, dat ik thuis zo veel mogelijk mijd. Kijk, ik snap dat Dorien even een prioriteit was, maar nu toch niet meer? Ze is weer thuis, we zijn weer samen, papa wordt beter dus so what? Nee, ze sluiten me alweer buiten. Ofwel ben ik een volslagen idioot die gewoon zijn keel moet opzetten voor een beetje aandacht, ofwel moet ik mij er bij neerleggen dat het nooit of ter nimmer zal beteren ofwel ik moet van het dak van de toren springen. Wel, dat laatste lijkt soms een fijne oplossing, maar het is laf. En daarbij, ik heb enkel mij zelf er mee. Soms wil ik weg hier, op mijn eigen benen staan, schijt hebbend aan die rotlui hier en lekker mijn eigen gangetje gaan. Ik zit nu dus ook hele dagen op school, en kom pas rond 18:00 thuis, dan ga ik eten en naar mijn kamer. Want als ik thuis kom, dan is het enkel “hoi” en niet eens van “hoe was het? Hoe ging het? Hoe voel jij je?” Nee niets van dat alles… hoe vaak moet ik nog weg lopen? Zeker een triljoen keer? Misschien ga ik beter helemaal weg… echt weg, ik zie wel naar waar. Al is dat een beetje typisch, want over exact 1 maand trouwen papa en mama. Op 12 februari. Weet je, ik heb deze week ook echt mijn best gedaan. Ik heb de tuin gedaan, hij zag er piekfijn uit en niemand die het zag. Waarom zijn het toch zo een stel egoïsten hier??? Of ben ik dat gewoon? Ik weet het echt niet meer, weglopen – Brief schrijven – afwachten dat heb ik al twee keer gedaan, dat werkt ook niet. Misschien moet er mij eerst iets verschrikkelijks overkomen dat ze mij aandacht gaan geven? Aan tafel was het ook enkel Dorien en haar toneelvoorstelling binnenkort, Dorien en haar school, Dorien en haar puppy wens. 

Wel deze week heb ik dus vooral op school gebivakkeerd. Ik ga eens praten met mijn mentor, misschien dat hij een oplossing weet voor mijn probleem. Ik hoop van wel, want ik heb een beetje warmte wel nodig. Ik heb nog wel een oom waar ik naar toe kan maar die woont zo ver weg, dus is dat niet zo een goed idee. Ik ga stoppen en eens kijken of het eten al klaar is. Doei doei

©©© Eef 11-01-07 ©©©