Windkracht 10

Hallo…

Wat een storm gisteren, echt zo erg! Een deel van het school gebouw waar ik in zit is ingestort, het dak had er geen zin meer in. Ik schrok me dood! Gelukkig is mij niets overkomen dan wat builen en schrammen maar toch is het wel een schok! We konden in eerste instantie geen kan op, nu.. als we buiten waren geweest ook niet maar toch was het zo eng, omdat de rest van het dak ook dreigde in een te zakken. Het leek wel uren te duren voordat de brandweer kwam, en ons uit het lokaal wist te redden. Zo spannend! Eenmaal beneden was de pers er al, en hield zich kranig staande in de storm. Opeens klonk er een “Simon!!!” Dus ik draai me om, mijn vader. Die had het nieuws al rap gehoord via de politieradio bij ons thuis. Met moeite kwam hij het plein over en nam me vast. “Zoon! Zoon ben je oke? Is alles goed met je?” Nou, ik kon nog lopen, was nog voor reden vatbaar en zag alles nog goed, dus “ja” papa knuffelde me zowat plat, zeker omdat er ook nog mensen onder de restanten van het dak lagen. Ik stond er van te trillen op mijn benen zo bang was ik toen ik zag in welke chaos ik terecht was gekomen daarstraks. Papa had gewoon de tranen in zijn ogen staan, hij was zo geschrokken, het was ook heel erg eng en ik wilde weg, tot ik hoorde dat Rens nog niet gevonden was. Peter werd tegen gehouden door een flik, omdat Peter zijn broer wilde zoeken. Papa liet me niet meer los en hield me stevig vast, hij wilde me niet meer los laten. Dat was op zich ook wel fijn, gewoon een beetje troost na zo een ervaring. Niet veel later was Britt er ook om naar Dorien te kijken, gelukkig was zij oké, ze zat in de ambulance, en wij zaten bij haar. Ze was ook enorm geschrokken wat een dag!

Verder deze week niet veel gebeurd, we hebben voorbereidingen getroffen voor de trouw. Ik ga mijn verhaal houden, een soort jaarverslag gaat het worden. Die hadden jullie sowieso nog tegoed, en het is als verhaal wel leuk, mooie en bijzondere momenten nog even boven halen. Goed, wij gaan nu naar de pannenkoekenboot om de goede afloop een beetje te vieren, papa en mama zijn zo vreselijk verliefd dat ze niet meer van elkaar kunnen blijven. Het is toch wat ouders, ze zitten telkens aan elkaar strooien met complimentjes. Wel leuk, liever zo dan dat ze ruzie maken. 

Groetjes Simon.
©©© by Eef 19-01-07 ©©©