Trouwspanningen

Hey hey.

Hier weer een bericht uit roze oorden. Mama is zo zenuwachtig, dat wij daar weer zenuwachtig van worden. Papa ook trouwens, ze konden al niet van elkaar afblijven maar nu is het wel erg. Pap en ik zijn gisteren de hele dag op pad geweest, dat was zo fijn. Hij heeft mij wel verteld dat hij het niet fijn vindt dat zijn haar nog zo dun en kort is, hij wil er goed op staan op de foto. Ik vond dat hij op zich wel gelijk had, maar dat hoe hij er nu uit zag, het Johan was zoals hij nu was. Beetje vaag maar dat hij min of meer moet accepteren dat hij nu zo is. Gelukkig streelt mama hem veel over zijn hoofd en wangen. Ze wil hem tonen dat zij hem niet lelijk vindt en afstotelijk. Dorien en ik hebben voor mam en pap een fotoboek gemaakt. Met foto`s van het begin van hun relatie tot aan nu, er zitten dus ook emotionele stukjes tussen maar ook heerlijk maffe stukjes. Het was best emotioneel om het te maken, vooral dat stukje over papa zijn ziekte. Dorien steunt me gelukkig goed, en papa ook. Echt fijn dat hij inziet dat hij zijn aandacht verdelen moet. We hebben besloten één dag van de week iets samen te doen, net als Britt en Dorien. Papa is druk met zijn lied voor Britt, hij kan misschien niet zo mooi zingen, maar het wel lief, echt… dat vertel ik volgende week wel. 

De toetsen waren de ramp der rampen! Geen idee waarom maar ik heb ze vrijwel alle verkloot. Ik ben er zo chagrijnig van dat ik vandaag de goede harmonie even flink in de war had geschopt. Ik schaam me diep, maar ik kan sinds woensdag, ondanks dat pap en ik nu goed overeenkomen, niet meer met mij zelf door een deur. Ik denk dat het een natrap is van de puberteit ik weet het niet. Pap kan er niet zo goed mee omgaan, en mam is zo gestresst dat ze met Dorien is gaan joggen. Ik heb besloten om na dit jaar juridisch medewerker te gaan studeren. Dat weet nog niemand, ik wil eerst naar de voorlichtingsdagen. Maar eerst nog werken aan het verhaal van de trouw van papa en mam. Ik ga het schrijven zoals ik alles voel, het zal hier en daar even slik zijn… maar wees niet bang, het einde zal goed zijn. Iets waarvan ik hoop dat pap denkt : Wauw, en mam denk “wat lief”. Best moeilijk hoor, schrijven uit je gevoel, want ik verstopte dat veel… ik zei dingen anders dan dat ik ze aanvankelijk bedoelde… dat schiep wel veel conflicten. Ik begin nu wel dingen in te zien. En nu ik het schrijf is het voor mij ook een stukje verwerkingsproces zodat ik dat boek kan afsluiten. 

Goed, ik hoor dat pap voor de deur staat, ik ga even met hem babbelen over net…. Ik deed niets echt iets mis, eerder erg bot en smijten met deuren. Oke wel mis, maar niet mis in de zin van een echte oorlog. Trouwens met Rens gaat het stilaan beter, gelukkig. Ik ga straks na het eten nog even langs. 

Doei doei, liefs Simon

©©©by Eef for Flikken10 2-2-07 ©©©