Laat de sneeuwvlokken tot mij komen

Hallo allemaal. De week van de volwassenheid. Ik heb een goed gesprek gehad met papa, over wat geweest is, zijn ziekte dus. Hij kan er met mama zo slecht over praten, dan begint ze telkens over iets anders. Mama zit er nog heel erg mee, dat zie ik aan haar, maar ze is een echte binnenvetter. Pap en ik kunnen er wel goed over praten, hij durft zijn emoties te tonen en dat is goed. Beter dan dat hij het opkropt. Net als mijn boze reactie van vorige week, daar konden we rustig over praten. Papa heeft me gezegd dat zolang ik er voor vocht, voor goede punten, hij trots op me was, want meer dan je best doen kan je niet. Ik vind het zo fijn, die rust die hij bewaard, het vertrouwen dat hij in mij heeft. Dat uit hij nu veel meer dan eerst. En het blijkt dat hij nog altijd met dat liedje van mij, destijds op de school in Londen, in zijn hoofd zit. De school heeft het namelijk gefilmd, en mij een exemplaar opgestuurd. Ik kwam thuis en hij zat met tranen in zijn ogen naar de tv te kijken. Het gaat momenteel echt goed tussen papa en mij, geen conflicten, geen ruzie, gewoon harmonie. En dat voelt fijn, fijn als iemand zegt “Dag lieve jongen fijn dat je thuis bent”.

Goed genoeg gezeurd, het heeft hier gesneeuwd.. Dus wat gebeurt er dan? Dan stort iedereen zich naar buiten. Met sleetjes, al dan niet met sneeuwschuivers, lieflijke tafereeltjes en mensen die mopperend van ongeduld op het stuur van de auto tikken omdat het verkeer vast staat. Ik kwam helemaal versneeuwt thuis en papa was er nog niet. Mama wel, en ze liep zenuwachtig rondjes. Toen ik suggereerde dat ze beters iets anders kon gaan doen, ging ze maar vierkantjes lopen. Ze was zo bezorgd, Dorien was nog niet thuis en papa ook niet. Dus belde ze voor de zoveelste keer naar beiden toe, Dorien bleek al bijna thuis te zijn maar mijn pa kreeg ze niet te pakken. Wat een gedoe, ik wist niet wat ik er van denken moest, ze waren ook zo gestresst want nog een paar dagen en dan was de trouw. Eindelijk kwam mijn vader thuis na 5 uur te hebben vast gezeten in het blikken tijdperk. Vrouwen en op tilt geslagen hormonen gaat niet samen, want toen papa eindelijk voet binnen het pand zette, begon mama te snikken en omhelsde hem innig. Wat een vertoning, niet dat ik niet blij was… maar zo overdreven… ze had ook al een 250 gram chocolade naar binnen gewerkt, en voor het geval dat je denkt dat ze zwanger is… dat is niet zo. Om op dat zwanger door te gaan, mama heeft me vandaag iets verteld, iets dat haar heel onzeker maakt. Ze zei dat graag een kindje wilde van Johan, maar dat er tijdens de bevalling van Dorien complicaties waren geweest. Ze was nu bij de huisarts geweest om te informeren naar de risico’s van een mogelijke tweede bevalling… en de dokter zei dat deze vrij hoog waren. Hij had mama onderzocht en nu blijkt dat ze nog maar heel moeilijk kindjes kan krijgen, dat er wat mis is met haar hormoonhuishouding of zo iets. Ze is er helemaal over van de kaart. Hoe cliché een kindje van pap willen, en dat kindje moet dan zo nodig gemaakt worden in de huwelijksnacht. Ik vind het toch wel erg voor haar, ze kwam er mee doordat haar vrouwelijksysteem wat aan de wensen overliet, waardoor de periodieke behoefte aan chocola, friet, augurken en chips zich beperkte tot eens per 2 of per 4 maanden. 

Ik snap soms helemaal niets meer van vrouwen, waarom denken ze toch dat wij mannen altijd maar aan een ding kunnen denken? Dat wij een stelletje ongeregelde beesten zijn die maar op één ding uit zijn namelijk : “Zorgen voor het nageslacht” . Dorien heeft er wel een hele maaltijd over geëmmerd, hoe ze er zo bij kwam… ach, je hebt altijd wel pubertjes die stompzinnige dingen noemen, en daarmee was de kous af, alle jongens zijn seksverslaafd. Echt zo een “Druk * om door te gaan” Maar, al met al was het een goede week. Weinig ruzie, redelijk goede studieresultaten, dus nu is het vooruit zien, het huwelijk, straks een week alleen thuis, halverwege het schooljaar, de vakantie die heel in de verte in het zicht komt en natuurlijk de carnaval.

Mensen, het beste maar weer en tot de volgende keer.

Groetjes Simon