De cursus (2)

Hoi!

‘En catch!’, riep ik geduldig naar Djembé, geduldig, terwijl mijn geduld eigenlijk al láng op was. Ik boog iets naar opzij; de bal was anders door mij heen gevlogen. Ik ging weer recht staan en zuchtte diep. We hadden de hele dag geoefend, maar hij maakte geen vorderingen. Precies alsof hij ‘t niet snapte. Hij sprong wel, en hij was duidelijk ook wel geïnteresseerd in het balletje, maar ‘t vangen deed ‘ie niet. De ‘coach’ adviseerde mij om veel thuis met een bal te spelen, zonder dat Djembé meedoet. ‘Als hij toekijkt hoe jij aan het voetballen bent met een tennisbal, of de bal tegen de muur gooit, of aan het jongleren bent, moet hij wel interesse krijgen in dat balletje waar jij zo in geïnteresseerd lijkt te zijn.’

Ik volgde het advies op: als ik achter de computer of aan mijn bureau zat, draaide ik met mijn voeten een tennisbal rond. Als ik naar de keuken ging om eten of drinken te halen, dribbelde ik ernaartoe, met aan mijn voeten een voetbal. Djembé volgde dan altijd, maar ik denk dat het hem om mij ging, niet om de bal. In paniek heb ik de ‘coach’ opgebeld. ‘Hij doet niks!’, zei ik luid, ‘Niks! Hij heeft totaal geen intresse meer in tennisballen, voetballen, niks! Ofnee, hij is wel geïnteresseerd in de gehaktballen van mijn moeder.’ Ik moest maar met ‘m naar het park gaan, en ‘m leren om de bal terug te brengen als ik ‘m weggooi. 

Enigszins wantrouwig lijnde ik Djembé aan en vertrok met een koker vol tennisballen richting het grasveld vlakbij. ‘Zit Djembé,’ zei ik streng, ‘zit.’ Zodra hij netjes zat en bleef zitten, maakte ik de lijn los. ‘Blijf maar braaf zitten, en kijk goed.’ Ik nam een bal uit de koker en gooide ‘m weg. Vervolgens rende ik ernaartoe, raapte ‘m op en ging terug naar Djembé. ‘See?’, zei ik, waarna ik glimlachte. Hij blafte. ‘Nu gij,’ zei ik, en gooide de bal opnieuw weg. Ik zag hoe de bal een eind verderop neerkwam en glimlachte tevreden. Zonder reden overigens, of nee, mét reden: ik dacht dat Djembé er direct vrolijk blaffend naartoe zou rennen en de bal zou meenemen. Toen dat maar niet kwam, keek ik verbaasd naast me. ‘Djembé!’, riep ik luid, teleurgesteld in mijn anders zo slim en energiek lijkende hondje. Ik sjokte richting de bal. Zo ging het ongeveer een uur door.

‘Oké, nog één keer,’ zei ik zuchtend, ‘en als ge ‘m dan niet vangt, zijn we hier weg.’ Djembé blafte. Ik zuchtte opnieuw; normaal leken zijn blafjes als een soort ‘antwoorden’ te zijn op wat ik zei, maar nu leken ze gewoon blafjes. Ik gooide de bal weg. Eigenlijk stond ik al op het punt om de bal te volgen en ‘m terug op te rapen, toen ik Djembé hoorde blaffen en een tel later voorbij zag rennen. Even later kwam hij terug met de bal in zijn bek. Ik was verbaasd. ‘Nu ineens wel, hm?’, vroeg ik. Hij liet de bal vallen en blafte. Ik hurkte en aaide ‘m over z’n kop. ‘Allez, nog een keer?’ Hij blafte opnieuw. Ik raapte de bal op en gooide ‘m terug weg. Deze keer bleef hij terug staan. Ik keek ‘m aan; opnieuw blafte hij. ‘Allez!’, zei ik, de bal nawijzend, ‘Ga ‘m halen!’ Blaf. Ik zuchtte en rende in de richting van de plaats waar de bal was neergekomen. Toen ik terugkwam, zat hij rustig te zitten. ‘Allez, kijk.’ Ik toonde ‘m de bal, zag dat ‘ie vuil was en veegde ‘m schoon. Daarna toonde ik ‘m opnieuw. ‘Kijk. Bal. Ik gooi. Jij rent, haalt en brengt. Gesnapt?’ Hij blafte. Ik gooide de bal weer weg, maar weer bleef hij zitten. Geïrriteerd begon ik te rennen, om de bal weer te gaan halen. Toen ik aan de andere kant van het veld met de bal in mijn handen naar Djembé stond te kijken, besloot ik ‘m wakker te maken door de bal zijn kant op te gooien. Tot mijn verbazing had hij het door, en in één keer (!!!) ving (!!!2) hij de bal. Ik besloot dat ik het bij deze positiviteit wilde houden door ermee op te houden en naar huis te gaan.

Daar besefte ik dat ik eigenlijk beter wat voor school ging doen. We waren bijna tweeënhalf uur weggeweest en ik moest nog heel wat leren voor mijn eerste examens (vanaf woensdag tot en met dinsdag komende week heb ik tien stomme examens). Vandaag heb ben ik over de helft. Zes gehad, vier to go. Enfin, we slaan ons er wel doorheen... Met veel moeite. Soms heb ik een hekel aan school, enfin, ik kan beter zeggen dat ik soms géén hekel heb aan school. Soms is school namelijk leuk. Maandag kwamen er ineens twee zwarte pieten de klas ingelopen. Als een van de weinigen kreeg een volle hand met pepernoten. Nee, dat moet ik anders zeggen: als enige kreeg ik pepernoten. De hele klas vloog op mij af, en uiteindelijk had ik ongeveer min 400 pepernoten. Iedereen (= dertig man, inlcusief leraar) wilde pepernoten, ik had er ongeveer twintig, en iedereen wilde er minstens één. ‘Fijn dat ik er ook één mag,’ zei ik toen iedereen weer zat. De klas begon te lachen. Ik dacht dat het was om wat ik had gezegd, maar toen ik omkeek om kwaad naar iedereen te kijken, zag ik dat er een man in Sinterklaaspak door de gangen liep. Ik herkende onze rector. Ik glimlachte. ‘Precies gelijk vorig jaar.’ Precies dan vielen zowel de Sint als de bijbehorende Pieten om, zomaar dacht ik. Niet dus. Dat merkte ik wel in de pauze, toen mijn moeder en een aantal van haar collega’s ineens de kantine in kwamen lopen. Ik ging naar haar toe. ‘Wat komen jullie doen?’, vroeg ik verbaasd. Mijn moeder zuchtte. ‘We hebben een telefoontje gehad van een leraar, die vond het onverantwoord dat er hier de rector en twee leraren dronken door de school lopen en ondertussen een beetje scheinheilig lopen te doen.’ 

Ze kwam ‘s avonds rond een uur of half zes thuis met een tas vol mandarijnen, pepernoten en ander strooigoed. Ze zette de tas voor mijn neus op tafel. ‘Cadeautje van de Sint,’ zei ze laconiek. Ze vertelde me in grote lijnen wat er die middag verder gebeurd was. Thuis hoorde ik van mama dat ze hem hadden gearresteerd wegens openbare dronkenschap. Hij kon een nachtje in de cel bivakkeren. En ik moest ‘t vooral niet doorvertellen. Guess what het eerste was wat ik deed dinsdag? Inderdaad. 

Allez, ik ga eens terug leren. Morgen ga ik weinig tijd hebben vanwege die cursus flyball, dus moet ik van mezelf vandaag al wat doen. Tot volgende week!

Dikke kus,

Dorien.

(©08/12/06)