De trouw

“Hey pap, 
Daar zit je dan met je kersverse, halve trouwboek, stralend als het zonnetje te genieten. Genieten, dat is echt iets dat bij jou past, want… als er dingen gebeuren die je niet zinnen, dan ben je niet te genieten, ach een flauwe woordspeling. Ik ben trots op je pap, trots dat ik hier als jouw zoon mag staan, en mijn verhaal mag doen, trots mijn vader zo gelukkig te zien, trots hoe jij je door je ziekte heen gevochten hebt. Ik zal dat nooit vergeten, en heb dan ook lang na gedacht of ik dat wel in mijn verhaal voor jou er op in zou gaan. Toch heb ik besloten dat te doen, het is namelijk een belangrijk deel uit jouw leven, mijn leven en ons leven. Even die drie minuten dat ik je tussen mijn vingers voelde wegglippen, hoe jou greep rond mijn hand verslapte… Dat moment papa, vergeet ik nooit meer… want als ben je soms een knorremans, heb je soms dingen niet slim aangepakt, toch ben jij mijn vader, mijn stoere vader… mijn vader die in mijn peutertijd een superheld was, zo sterk dat hij met gemak wel een huis kon tillen. Maar nu een vader met een sterk innerlijk, een vader die misschien geen huizen kan tillen, maar wel mijn vader waar ik van houd. En als ik je nu zie zitten, kan ik enkel stralen, want je bent er nog. Talloze keren heb ik gedacht, wat als deze speech een speech zal zijn van je begrafenis? Dat mijn tranen op het blaadje drupten? Ik het lullige houten kruisje even streelde dat later je steen zal vervangen, hoe zouden de laatste zinnen van deze speech dan zijn geweest? Papa, papa bedankt voor het fijne leven dat jij mij hebt geschonken? Papa, je hebt hard gevochten, maar was een verliezer in een oneerlijk gevecht? Rust zacht? Gelukkig hoef ik daar nu niet over na te denken, want je bent er nog. Jij bent sterk, en hoewel jij en ik vele dieptepunten beleefden, ook omdat ik je aandacht zo miste, zijn wij samen sterk en heeft dat de band toch versterkt, en daar ben ik trots op.

Ik vind het fijn je zo gelukkig te zien, de periode na de scheiding met mam, dat was verschrikkelijk, en zo hoop ik je nooit meer mee hoeven te maken… ik haat het nog altijd als je te veel drinkt, al is dat maar uit joligheid, uit plezier dat je nu aan je leven beleeft. Jij en ik…. Hoe zwaar het ook was, we vochten ons er samen door, jij en ik naar de voetbal, jij en ik naar zee, jij en ik altijd samen, twee handen op een buik…. Alleen toen kwam daar een derde hand bij. Dat was wennen voor mij, hoewel jij er zo veel van opfleurde. Ik zag hoe mijn plekje ingenomen werd, mijn plekje naast jou aan tafel, mijn plekje in de auto, mijn plekje als gezel, niet ik, maar zij ging met je naar zee, niet ik maar zij ging met je naar het bos, niet ik maar zij ging met je fietsen en niet ik maar zij ging met je naar het park… Dat was zo moeilijk, want ik voelde mij eenzaam, en dat zag je niet, je was te verliefd om te zien hoe ik je miste, past toen er iets heftigs gebeurde, zag je het even in, om vervolgens weer de fout in te gaan, 5 x overnieuw, pas toen ik je echt mededeelde in Londen te gaan wonen als je niet kwam, toen kwam het goed tussen ons. Nog niet helemaal, want nog altijd was het haar schaduw naast jou en niet de mijne. Pas later, toen jij je echt ging beseffen wat je gedaan had, hoe dat lichtje bij je is gaan branden weet ik niet, maar ik hoop dat het blijft branden. 

Mama, ik zie dat je goed voor papa zorgt, en dat doet mij goed. Je liefde is oprecht, en je bent een goede moeder… ik wens je heel veel geluk met papa, en papa…. Ik wens je heel veel geluk met mama.” 

Dat was dus mijn verhaal voor de trouw van papa, hij was helemaal ontroerd en gaf mij een lieve knuffel. Hij was trots op me, en dat fluisterde hij in mijn oor. Dan kwam zijn lied, ik moet je zeggen, het ontroerde me, en ik ben niet iemand die snel ontroerd is, dusdanig dat er tranen over mijn wangen lopen. 

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©