Alleen…

Hallo mensen,
Alleen thuis, met Dorien… best tof, maar ook zo stil. Papa heeft helemaal niet gebeld, mams iedere dag even om te weten of alles nog in orde is, en of de brandweer op standby kan. Zucht… ik kan prima koken en Dorien doet het huishouden, dat wil zeggen, ze stofzuigt en dat is het. Ik mis mijn vader best wel, hij is dan al een hele tijd beter, maar toch mis ik hem. Ik ben daarin nog zeer onvolwassen, als je bedenkt dat Dorien van de vrijheid geniet. Ik ben meer het gezelschapsdier, ik heb graag mensen om mij heen, leuke mensen zoals mijn gezinnetje. Dorien is veel weg en dan zit ik maar een beetje te kijken. Ik heb trouwens de foto’s binnen van de trouw, eentje is zo bijzonder, mama die papa zoent, maar die blik in haar ogen, zo vol liefde. En eentje van papa en mij samen, die heb ik gekaapt en in een kader gestoken, op mijn kamer staan veel foto’s, ik vind dat zo gezellig staan, net als die enorme kast met boeken die een hele muur in beslag neemt. Ik ben trouwens aan het overwegen om mijn plafond te schilderen, nouja,,, sausen dan. Helemaal donkerblauw en dan het sterrenstelsel er op te maken, peter weet er alles van, hij wil mij er wel mee helpen.

Dorien vindt mij echt een meisje soms, maar ik vind haar nog steeds erg mooi. Ze was zich pas aan het omkleden, en ik heb daar ongegeneerd naar staan kijken tot ze me betrapte. Ze keek mij aan in haar spiegel en ging gewoon door. Ze liep haar kamer uit en streelde mij over mijn wang. Dat heeft mij zo verward, want ik vind haar al zo lang leuk, ze is nooit uit mijn gedachten verdwenen, maar nu we geheel niet biologisch broer en zus zijn kan ik het wel vergeten. Zo verwarrend is het leven soms. Zeker als jij je bedenkt dat ik me erg verdrietig en lusteloos voel. Ik weet niet wat het is, maar niets kan mij echt nog gelukkig maken. Sinds papa en mama weg zijn voel ik me zo raar en leeg. Dorien maakte zich zelfs zorgen, ze nam mij vanmorgen even vast en vroeg wat er met mij was. Ik weet het niet, kon ik het haar maar vertellen. Dorien heeft mij even tegen zich aan gehouden en beloofd vanavond samen iets te gaan doen. Ik kan me er niet eens op verheugen. Ze heeft het wel aan mama verteld want papa stuurde mij een smsje, hij vroeg of het wel goed met mij ging, en dat hij vanavond om 19:00 precies even op msn kwam. Ja je leest het goed, papa heeft msn. Ik vind dat wel fijn, maar als ik eenmaal mijn hart open blijf ik janken. Ik begin steeds meer bang voor mij zelf te worden, deze vakantie is zo klote, ik voel me klote. Is er iemand die mij kan helpen?

Liefs Simon