Heaven is a place on earth even as HellHallo, hier een column van een verdrietige jongen. Ik ben er even uit om dit berichtje te typen, ik heb namelijk een lichte hersenschudding. Ik voel me nog altijd zo verdrietig, zonder de exacte oorzaak te kennen. Ik had ruzie met Dorien en ben dan boos het huis uit gelopen en heb lopen piekeren. Ik was helemaal in mij zelf en opeens klonk er veel getoeter en een knal. Oef, ik zag allemaal sterretjes maar was verder oké. Op die hersenschudding na dan. Ik werd door de politie thuisgebracht. Dorien was er niet en mam en pap ook niet. Dus niemand die het wist, ik was nog wel bij de dokter geweest, en heb dus een lichte hersenschudding. Vet balen, trouwens.. nu weet papa het wel, want ze hebben hem op zijn mobiel gebeld. Ze zijn meteen naar huis gekomen, want die ochtend schrok ik wakker van iemand die zachtjes over zijn rug streelde. Papa zat geschrokken op bed en keek zo bezorgd. Ik vond dat echt fijn dat hij er was, en kon alleen maar huilen. Hij heeft mij goed vast gehouden en maar niets gezegd. Dorien en Britt liepen beneden flink oorlog te voeren, Dorien had er een bende van gemaakt die avond. Melk laten overkoken enz. Een heuze ravage. Ach, ik heb geen zin mijn tijd nog aan iets te spenderen. Zo raar gevoel is dat, dat je nergens naar uit kunt kijken, dat niets je nog gelukkig kan maken… Ik begrijp daar dus helemaal niets van. Er was helemaal geen aanleiding naar een klote gevoel en nu zit ik in een dip. Papa weet ook niet wat hij er mee aan moet en kan er niet goed mee omgaan. Ik voel me zo lusteloos, heb geen zin in school, geen in om iets te doen, geen zin om te eten…. Ik lig veel op bed als ik thuis ben uit school en verder ben ik stil. Als ze me vragen wat er scheelt, kan ik het ze niet zeggen, want dat is een vraag die altijd een vraag zal blijven. Ik kan jullie dan ook niet meer vertellen, simpel omdat er niets te vertellen is en ik geen zin heb de mensheid lastig te vallen met mijn zever. |
|
|