liever verliefd

Hoi hoi.

"Simon... simon, simon zeg iets!"
"Pap? toe ik wil slapen..... wat is er? is er een gaslek?"
"Simon, doe niet zo, ik ben bang om je..."
"Ik ga niet dood pap, en al zal dat zo zijn... dan is de wereld daar geen held aan verloren...." 

Stilte........... 

"Zoon? zoon zeg dat niet, ik houd van je."
Zijn stem trilde, zijn handen trilden en ik liet me in zijn armen vallen. Ik huilde en genoot van zijn warmte. Zijn handen over mijn rug en we zwegen. Groot worden is een inspannend iets, een wir war van emoties die je geest vormen, je hersenen die zich in een laatste spurt ontwikkelen tot volwassenheid... een laatste krachtinspanning van mijn spieren om nog 5 cm te groeien... het is stil in mij en ik huil. Ik huil omdat ik mij onnozel voel, ik huil omdat ik mij minderwaardig voel... ik huil omdat ik niet kan schreeuwen, ik huil omdat ik te lang heb gevlucht... gevlucht voor mijn eigen schaduw. 

"wil je thee?" 
"Ja lekker, doe maar zonder suiker, ik wil volwassen zijn"
Hij lacht "Ik drink toch ook thee met suiker?" 
"jij bent ook niet volwassen" 
We lachen en hij woelt me door mijn haren.. 
"Wat ben ik dan?" 
Ik lach door mijn tranen heen.
"een dolle hond" 
Hij blaft een keer en likt mama over haar wang die net binnen kwam.
"hé gat zwijn, geef me liever een echte zoen" 
"Sorry schatje, maar onze zoon vindt dat ik een dolle hond ben" 
Ze lacht naar me en stuurt papa naar zijn mand.

Het is heerlijk weer, ik zit buiten met mijn jas aan en geniet van mijn ijsje, naast me zit dorien... ze heeft mijn hand vast en ze streelt er zachtjes over. "Save me, oh babe would you save? I will do everything for you when you save me of babe would you save me? " Zachtjes zing ik een liedje en opeens.... we zoenen!!!!! 

Wat een week.... wat een dag wat een leven heb ik toch, veelzijdig, vol avontuur met schaduwzijden, dieptepunten, hoogtepunten... maar toch ben ik blij met mijn leven, blij met mijn ouders en heel blij met Dorien

liefs Simon


(9-3-07 Eef)