Verf

“Simon? Simon kom je naar beneden? Ontbijt is klaar.”
Oef, en dat na een schoolavond, tot 02:00 gefeest… roepen ze je om 09:00 je nest al uit! Een schande! Ik doe mijn slipper aan en slof geeuwend naar beneden, het gezin zit verder compleet aan tafel en op mijn bord ligt de klok. 
“Goh, is hij er af gevallen wat jammer, ik zal hem terug hangen.. lap hij staat niet op tijd” “Simon, doe niet onnozel en ga zitten” Ik ga zitten en verzet de tijd naar de juiste tijd. “Simon, ik had gezegd dat je om 00:00 thuis moest zijn, en jij komt twee uur later thuis” Voia, dat was een goede constatering “Ik beken papa” Hij kijkt me aan, dit antwoord had hij wellicht niet verwacht. “Daarmee overtreed je de regels, je weet welke sanctie daarop staat? “Ja en om op je tweede vraag te antwoorden..Nee” Hij werd boos, want dat zag ik aan zijn ogen. “Simon? Waarom doe je zo? Ik zie aan je dat er iets is, en je wilt er niet over praten” Ik kijk stug een andere kant uit “Jij verteld mij toch ook niets?” Het bleef even stil “Wat moet ik je vertellen dan?” Ik bijt op mijn lip en spring op “Dat je weer ziek bent!” Ik zie dat hij schrikt en even nadenkt, en dan glimlacht “Hoe kom je er bij? “ Ik kan uit machteloosheid alles wel van tafel vegen maar houd me in. “Die brief was toch duidelijk? De waarden zijn gestegen” Hij staat op en legt zijn handen op zijn schouders “Zoon, dat gebeurd wel vaker, maar het is niet alarmerend hoog, vertrouw me, ik ben niet weer ziek” Ik ril even, want ik was er zo van geschrokken, al die medische termen het duizelde me toen ik dat las “Simon? “ Ik slikte en legde mijn hoofd even tegen zijn borstkast “Sorry papa, ik schrok er zo van… het spijt me dat ik je regels heb overschreden” Hij wrijft me even op mijn rug en zet zijn kin op mijn hoofd “Jongen toch, het spijt me echt, ik wil graag dat je luistert, ik zal je nu niet straffen… omdat ik vind dat je daar te oud voor bent. Ik vind het alleen niet leuk, want ik was heel erg bezorgd om je.” Ik knikte en besloot vandaag vrijwillig de pc uit te laten en nuttige dingen te doen, zoals papa helpen met de nieuwe boekenkast in elkaar te zetten en mama met het maken van haar witlofjes in ham en kaas.

De boekenkast samen in elkaar zetten is goed gelukt. We hebben ook nog de kamer van papa en mama geschilderd, heerlijk heel de dag met papa geklust in huis terwijl de dames gingen winkelen. Ik miste de pc totaal niet en mama was enorm fier op ons toen ze thuis kwam. Papa heeft namelijk uit de losse hand een prachtige roos geschilderd op de muur, een witte. Ze vond het fantastisch. Pap slaapt vannacht onder mijn bed, en Britt slaapt op een stretcher bij Dorien, daarmee dat ze niet knetter high worden van de lucht. 

De structuur in ons gezin komt meer en meer terug, hoewel mijn emoties heel verwarrend zijn, houd ik van mijn gezinnetje, en van Dotje. Zo raar om nu samen te zijn als een koppeltje. Want je zou ons ook als broer en zus kunnen zien, maar de liefde voor elkaar is nooit echt weg geweest.

Groetjes Simon