Droogte

Man man man wat een droogte, als je de deur hard dichtslaat heb je een stofwolk! Er heerst hier dan ook een barbecueverbod. Arme Pasmans hij had nog een nieuwe barbecue gekocht, een fel oranje! Hij was er helemaal trot op, en liep net met twee zakken kolen toen Dominique hem uit de droom hielp "No barbecue allowed" Arme Wilfriend, daar ging zijn plan. Toen hebben we maar soep gegeten omdat Pasmans nog weigerde te koken. Mama is nog wel geweest deze week, ze zegt dat papa er erg onder lijdt dat ik weg ben, dat hij niets meer wil, en heel stil is. Ik weet niet goed wat ik er mee moet. Ik heb hem weg gesproken, heel eventjes, en zijn stem klonk verlangend, zo graag wil hij mij weer thuis hebben. Alleen ik ben er nog niet aan toe, en ik weet dat hij dat accepteert voor mij, maar voor zich zelf niet. Ik heb hem dan ook geschreven dat ik met veel dingen nog zat, veel dingen die geen plekje hadden gevonden en nog rondjes renden in mijn hoofd en mij horendol maakten en dat ik dus die rust nodig heb. Hij had mij wel een lieve brief terug geschreven, ik kon aan de letters zien dat het hem verdriet deed, en hij gaf toe dingen fout te hebben gedaan, en mij heel erg te missen. Best lief hoe hij hem onder tekende, " Liefs papa" ik heb die brief wel vaker gelezen, en ik heb ook met de telefoon in mijn hand gestaan, maar toch besloten niet te bellen, tot hij mij belde. "Zoon, ik... sorry dat ik bel maar ik wilde je stem even horen" Ik vond dat wel oké ik was op dat moment goed gezind. Het viel alleen niet mee hem te zeggen dat ik niet weet wanneer ik zal thuis komen. Dat moet de tijd maar uitwijzen. Ik ben nu net een week weg. Ik kan het wel goed vinden met Dominique en Pasmans. dat gaat heel goed, we gaan volgende week ben ik een paar dagen alleen thuis, dan gaan Wilfried en Dominique een paar dagen naar zee. Onder het motto: samen de wereld verkennen! Ja ja tussen 4 muren zeker, man man man wat zijn die twee verliefd zeg. Vanmorgen stond Wilfried in zijn shortje tanden te poeten en gingen ze elkaar onder smeren met scheerzeep! O help, net twee pubers, de rest van dit ongetwijfeld "schoon" schouwspel heb ik verstek moeten laten gaan want ik was 5 minuten te laat. 

Dorien en haar Thijs zijn het koppel van school, ik kan het haar niet vergeven, ze heeft wel een poging gedaan om het goed te maken maar ze moet niet geloven dat het gaat werken. De trut, zo iets flik je niet. Dat doet me nog altijd heel veel verdriet, daarmee dat ik haar zoveel mogelijk vermijd. Papa stond wel aan de schoolpoort, ik zag dat hij er moe uit zag en of Dorien zocht of mij, het bleek het laatste want toen Dorien gepasseerd was, bleef hij staan. Ik vinddat wel moeilijk, want het was niet zijn schuld dat ik ben weg gelopen, hij is mede oorzaak. Wilfried zei me, dat je kind je mooiste bezit was. Althans dat leek hem. Hij zei ook dat hij vond dat ik wel een keer met mijn vader moest afspreken, al was het maar een kwartiertje, want het was wel de bedoeling dat ik op den duur weer naar huis ging. Daarmee dat ik niet welkom was, integendeel maar hij vindt familie heel belangrijk. Trouwens, over twee maanden gaan ze trouwen. Lekker in de zomer dus, en daarna gaan ze 3 weken op rijs naar Nepal. Wilfried is er helemaal over in de zevende hemel, niemand op het werk weet het nog. Ik vind het wel leuk voor die twee, mogen ze? Ze passen zo goed bij elkaar, dus waarom niet. Alleen ik kan er niet blij om zijn. Ik kijk nergens naar uit, ik heb nergens zin in. Dat is echt niet leuk, en het is ook heel zwaar. Niets dat mij boeit of tot blijheid aanspoort. Het liefst zou ik heel de dag in bed liggen, maar dat vinden zij hier niet goed. ik sleep mij dus naar school, en sleep mij terug en verder ben ik hier. Zit ik te piekeren in de tuin of lig ik op bed. Ik kan het niet, ik kan niet lachen, want in mij is het stil. ik moet de rust vinden om weer Simon te kunnen zijn. Dominique is een toffe, hij geeft mij goede raad, en ik kan bij hem mijn hart uitstorten. Alles tegen hem zeggen, roepen, vloeken, tieren en aan het einde van mijn relaas zegt hij meestal iets dat mij wakker schudt, of hij sluit mij even in zijn armen, ook zonder iets te zeggen. Ik voel mij hier wel geweldig, ik kan hier tot rust komen, want ze laten me met rust, en als ik ze nodig heb zijn ze er voor mij. 

Gisteren heb ik met Wilfried de auto gewassen, wat een lol, ja ik kan dus nog wel lachen eigelijk. Eerst wilde ik niet, tot Wilfried zogenaamd perongelijk mij nat spoot. Dan heb ik de andere tuinslang gepakt en hem nat gespoten, en dat ging over en weer, tot ik dook en Wilfried de buurvrouw pardoes een natte rok bezorgde en een hondje dat opeens was gekrompen. Ik moet je zeggen, de reactie van dat arme menske en Pasmans beschaamde maar ondeugende gezicht leidde tot een lachsalvo van Dominique en mij. Helemaal toen Keesje er blaffend van door rende. Gelukkig is dat diertje terug droog en thuis en is de lucht met de buren ook weer geklaard. Dan nog dat weekend fietsen met Wilfried, dat was heel plezant. We hebben ons echt in het zweet gewerkt. Fantastisch ik heb er toch de nodige frustratie uit weten te fietsen, al kan ik tegen Wilfried niet op. 

Goed dat was het weer voor deze keer, mensen het beste en tot de volgende

©©© by Eve for Flikken10 @ 4 april 2007 ©©©