Help

Hoi hoi

Tis koud en het regent, van die fijne motregen die door alles heen gaat en je koud maakt tot op je botten. Rillend deed ik mijn jas uit, hoewel de temperatuur toch nog 10 graden was, voelde het of het vroor. Mijn vingers waren stijf en hadden moeite met de knoop van mijn broek en van mijn overhemd. Bibberend smeet ik de kleren op een hoop en wandelde in mijn boxer naar de badkamer. Eerst maar even douchen. Ik keek op de klok die er hing, de wijzers gaven 15:00 aan. Eigenlijk had ik nog op school moeten zitten, maar ik wilde niet. Ik voelde mij een soort van "Nutteloos individu" een soort van deprimerend gevoel dat vrouwen er toe beweegt massa's chocola te eten en mannen tot.... tja dat weet ik eigenlijk niet. Ik zette de straal hard, en de temperatuur hoog. De warmte sneed eerst als speldjes in mijn koude bleke huid maar verwarmde mij dan ook heerlijk, als een warme deken. Het was heel erg heet en mijn huid werd langzaam rood. Ik voelde dat mijn hartslag sneller werd en dat mijn ademhaling omhoog ging. Ik wilde even in de spiegel kijken maar deze was al beslagen. langzaam werd het weer rustig in mijn hoofd en nam ik wat douchecel. Het is best vreemd, ouder worden... volwassen worden je langzaam ontdoen van je schulpje "kind" en in een ander huisje kruipen genaamd "jong volwassene/puber" Ik vind het vreselijk! Langzaam wasten mijn handen mijn lichaam, en zag ik haar voor mij. Ik schaamde me en voelde mij een huichelaar, terwijl er iets in en aan mij tot leven kwam. "Verliefd zijn is veel leuker, en makkelijker dan..." makkelijker dan wat? Ik begreep het niet, en begreep vooral mij zelf niet meer. Ik sloot mijn ogen en beet zachtjes op mijn lip, terwijl het beeld van "haar" scherper op mijn netvlies brandde. Zachtjes ging mijn hand heen en weer en stierven de geluiden van buiten en rondom mij weg. Ik zag enkel "zij" voor mij en voelde haar warme lippen haast op de mijne en ik kon haar ruiken, een soort zoetig luchtje het was een beetje bloemig maar zo lekker. Ik dreef mee op de stroom van mijn zoete droom en voelde mijn adem even stokken, ik keek in haar prachtige blauwe ogen vol spikkeltjes en voerde langzaam het tempo op. Het was of zij het was die het deed, zij die sinds deze week onze nieuwe docente Engels is. Hoe cliché ook. Ik rilde en slaakte een zacht kreetje. Langzaam voelde ik een soort van enorme brok aan energie loskomen in mijn lichaam en ik ging iets sneller en slaakte een lange diepe zucht. Rillend liet ik dit climax over mij komen en opende traag mijn ogen, de contouren van de badkamer werden zichtbaar en de geluiden drongen weer langzaam tot mij door. 

Ik schaamde mij, ik schaamde mij voor Dorien ik schaamde mij vooral over het feit dat ik hier onder de douche mijn lichaam had verkend met een onbekende vrouw in mijn gedachten. Ze was sinds ik haar voor het eerst had gezien niet meer uit mijn hoofd geweest, ze deed dingen met mijn lichaam waar ik geen controle over had. Ze liet me trillen als ze langs liep, 's nachts was zij in mijn dromen en soms... dan zorgde ze voor een "benauwd en of krap" gevoel. Was dat wat ze noemden hoteldebotel verliefd? Diepe innige liefde die verder ging dan een oppervlakkige verliefdheid? Het spotte met mijn verstand, speelde met mijn gevoelens en was de baas geworden over mijn lichaam. Nog nooit had ik mij zo vernederd gevoeld. Eigenlijk wilde ik schreeuwen van woede en alles kort en klein meppen, en langs de andere kant wilde ik in een hoekje zitten huilen tot het overging. We hebben 3x Engels in de week en vandaag stond ik zo verschrikkelijk voor schut dat ik het liefst voor een trein zou lopen, zou verhuizen naar Antarctica of zou willen rennen tot de longen uit mijn ribbenkast knalden. Ik stond daar voor de klas, stamelend met een papier in mijn handen wat zou doen vermoeden dat er nuttige aantekeningen opstonden. "Zij" keek me bemoedigend aan, maar verder dan een ondefinieerbaar gewauwel kwam ik niet en zij legde een hand op mijn schouder, waarna het gebeurde. Ik voelde het, en een seconde later barstte de klas in lachen uit. Daar stond ik dan, eventjes waarna ik mijn tas greep en struikelend het lokaal uitrende, de school en als een gek op mijn fiets sprong. Ze riep me nog na, maar ik kon het niet. Ik schaamde me zo en verblind door tranen ben ik naar huis gefietst tot waar dit column dus begon... Ik haat puber zijn, ik haat verliefd zijn en bovenal ik haat mij zelf. Hoe kan ik nu nog samen zijn met Dorien terwijl bij alles "zij" in mijn hoofd zit? 

Ik denk dat ik mij maar opsluit in mijn kamer en er uit kom als het over is. Dorien zal het niet begrijpen, en ik begrijp het zelf niet eens. Misschien moet ik er met papa over praten, misschien begrijpt hij wel wat ik niet begrijp. 

2 november 2007