Ontwikkelen

nights in white satin, never reaching the end,
letters are written, never meaning to send

Het is ijskoud, de koude wind prikkelt mijn longen en ik heb mijn handen diep in mijn zakken. Ik weet het, vorige week heb ik geen column geschreven maar dat had een reden. Ik heb de juf van Engels nog altijd in mijn hoofd, maar ook Dorien. Ze kan er nu min of meer mee leven, al vind het ze wel moeilijk. "Denk je dan aan haar, of aan mij vroeg ze" Tja... "aan jou... denk ik" ze keek me aan, ze hief haar hoofd iets op van het kussen "Dat weet je niet zeker?" Ik twijfelde, het waren gedachten die zo weer vlogen, als sneeuw voor de zon... gedachten in een wirwar van passie, harsttocht en liefde die door je lijf joegen en bij het moment zelf ook weer verdwenen "Ik houd van je," Ze legde haar hoofd weer terug op het kussen en tekende poppetjes op mijn borstkast "Dat is niet voldoende" ik slikte en draaide mij naar haar toe "Ik begrijp mij zelf soms niet eens Dorien" Ze keek in mijn ogen en speelde met mijn kettinkje "Ik vind het soms moeilijk Simon, ik wil je enigste meisje zijn" Ik haalde een wimpertje weg onder haar oog "Dat ben je toch ook?" "Niet in je hoofd Simon, in je hoofd is plek voor zoveel meisjes" Ik dacht even na, maar wat voor mij gold, gold ook voor haar "In jouw hoofd is ook plaats voor heel veel jongens" Ze zweeg even en leek na te denken over een antwoord "Maar toch ben jij de enigste in mijn hoofd" Ik voelde mij vereerd, maar schaamde mij niet meer voor het feit dat ik soms prikkelende gedachten had over de juf van Engels, ik ben jongen van bijna 17 die volop in zijn (seksuele) ontwikkeling zit. Dat begint vanaf het moment dat je beseft hebt, je leert dat een vrouw er van onder anders uitziet... dat ontdek je als peuter, en dan zie je dat ze van boven ook verschillen. Die ontwikkeling is traag, maar op een bepaald moment versnelt ze en kom je op het punt dat je voor het eerst met een meisje of jongen naar bed gaat, dat je gevoelens uitgaan naar een gelijke... of niet, of dat zoiets van tijdelijke aart is. Je bent je zelf aan het ontwikkelen, je grenzen aan het leren kennen, de grenzen van anderen... je loopt blauwtjes of bent hopeloos verliefd op iemand die onbereikbaar is, dat hoort nu een keer tot het rijpingsproces. 

"Ik ben je toch trouw schat?" zei ik tegen Dorien en speelde met haar lange lokken. Wauw dat klonk volwassen, misschien zelf wel een beetje truttig. Ze likte langs haar lippen "Maar je zit met die ander ook in je hoofd, in je hoofd ben je mij toch niet trouw? Als ze nu 10 jaar jonger was geweest? Dan had je mij laten zitten" Ik twijfelde, want die gedachte had ik vaak door mijn hoofd zien voorij komen "Was ze maar 10 jaar ouder" een soort dromerige gedachte waarvan je toch wel weet dat het geen werkelijkheid is. "Simon?" Ik zuchtte "Dorien, dit heeft niet veel zin, maar om eerlijk te zijn... als ze 10 jaar jonger was geweest, dan had ik meer getwijfeld" Ze hief haar hoofd weer op en ik zag een koppige trek rond haar mond die ze van haar moeder had " meer? je twijfelt nu ook?" ik zuchtte, waarom pikten vrouwen nu alles net anders op, dan zoals jij het bedoelde? "Dorien, ik twijfel helemaal niet, ik bedoel alleen dat als zij als 10 jaar jonger zou zijn, ik dan wel zou twijfelen, maar ze is geen 10 jaar jonger dus voor waar deze discussie?" Ze draaide mij de rug toe en antwoordde niet. "Vrouwen, zo ingewikkeld soms" Ik legde mijn hand op haar schouder "Dorien? Doe nu niet zo koppig" Ze antwoordde niet, en ik besloot haar tijd te gunnen met zich zelf. Het was ingewikkeld, jongvolwassene worden gebeurde niet van de een op de andere dag dat ging gepaard met innerlijke twistingen, zoals het groter worden van baby's, peuters, kleuters gepaard ging met groeipijnen en pijn van tandjes die doorkwamen. Een doordacht iets, fysieke pijn en dan de mentale verwarring en langzaam groei je uit tot een volwassen mens. Best ingewikkeld 

Groetjes en sorry voor het lange wachten op mijn column

Simon 17 november 2007