Weg

"Johan?!!!" Ik werd wakker van een soort hysterisch geroep en rende naar beneden. Papa was flauwgevallen. Ik schrok me dood maar voordat mijn trillende vingers de ambulance hadden gebeld was papa weer bij kennis en riep dat het wel ging. Mama was helemaal over stuur en kwam aandraven met een glas water waarvan ze een groot deel onderweg was verloren. Gek mens. Dorien was de enige die rustig bleef en papa omhoog hees. Papa was een beetje overwerkt, kwestie van veel werken, heel veel werken. Hij ging om 07:30 de deur uit en kwam dan vaak niet voor 23:00 thuis. Niet eten en vooral veel stress, ja dan weet je het wel. Mama heeft hem toen vermanend tot de orde geroepen en ik heb de tv maar aangezet. Mama botte haar frustraties der vrouwelijke problematiek toen op mij "Hoe kan je nu tv kijken? je vader is net flauwgevallen" gut..."nou, hij is toch weer bij, hij leeft toch nog? Mensen vallen wel eens vaker flauw als een leefpatroon hebben zoals papa" Ze keek me kwaad aan, zette haar handen in haar zij en stond pontificaal voor het beeld. "Je vroeg niet eens hoe het met hem is" Ik haat het als mensen mij tot iets dwingen wat ik niet wil, natuurlijk was ik geschrokken maar ik uitte dat niet zo. papa zat nog als een duf konijn in de stoel terwijl Dorien hem een glas water met suiker gaf en een boterham. Ze had voor de zekerheid wel de huisarts gebeld. Ik haat het als mama zo doet. Enfin ik ben naar boven gegaan en heb de deur hard dicht gesmeten. 

De rest van de week verliep onrustig. Pap was dus heel de week druk druk druk en mama ook, ze had Tony weer gezien, of Tony was bij ons en de dames hadden een fles wijn soldaat gemaakt... zucht vrouwen. Ik heb geloof ik een identiteitscrisis. Ik weet niet meer wat ik wil, snap niet hoe ik denk, ik haat het. Dit weekend ga ik uitwaaien aan zee, ik moet even mijn gedachten verzetten. Dorien snapt er ook niks van, ze is bang dat het aan haar ligt, maar dat is niet zo. Ik zie Dorien graag, echt graag... maar ik voel me gewoon zo... raar zo incompleet net of er aan mij een essentieel onderdeel ontbreekt dat mij maakt tot een volledig jong volwassene. 

Ik ga mij rugtas pakken
Liefs Simon 23 november 2007