Huiselijk

Hoi hoi

Wat een week was dat zeg. Zoals ik al schreef was ik naar zee vertrokken om daar na te denken. Ik heb uren en uren aan het strand gelopen en de wind door mijn haren laten gaan, mij kletsnat laten regenen en in de duinen gezeten om even uit te puffen. Ik wilde niet gestoord worden, dus had mijn gsm uitstaan. Dorien had mij trouwens wel bij het station afgezet, ze vond het jammer dat ze niet mee mocht en gaf me een innige zoen. Ik had haar een enveloppe gegeven die ze aan papa moest geven, pas als ik al weg was. Ik wilde niet dat mijn plan werd geboycot hoewel ik niet het idee had dat papa nu echt met mij bezig was. Hij moest immers van de dokter verplicht een week bedrust houden. We hebben wel besloten om gezamenlijk voor Sinterklaas te spelen gezien niemand meer in die schijnheilige gelooft bij ons thuis. Ik vind het soms wel hypocriet, dan heerst er spanning en gedoe thuis, maar dan opeens overdreven gezellig je zelf bewusteloos zingen bij de haard en doen of er nooit iets is gebeurd. Ik had papa getrokken. Ik weet niet goed wat ik hem moet geven. Hij heeft een stropdas gevraagd en een boek, maar ik wil hem iets geven dat hem aan mij zal doen herinneren, dat vind ik nou leuk, dat je zelf iets bedenkt voor iemand en dat die gene dan, als hij dat presentje ziet of gebruikt aan jou denkt. Ik vind een stropdas zo standaard, en hij heeft er genoeg om een touwtrek wedstrijd mee te organiseren. 

Enfin, terug naar mijn overdenkingweekend. Ik heb besloten dat het missende puzzelstukje wel zal komen, ik vind Dorien ook nog altijd heel lief. Ik heb sommige dingen nog altijd niet verwerkt... en andere dingen zijn gewoon pijnlijke herinneringen. Het was wel fijn even alleen te zijn. Pas toen ik op de trein stapte naar huis zette ik mijn gsm aan. 24 gemiste oproepen. Overdrijven een vak, maar je verdiend er niks mee. Papa had mij 24 keer gebeld. Ik wilde wel bellen, maar besloot gewoon thuis te komen en dan wel te praten met hem. mama stond ook nog woedend op mijn voicemail dat ik de was niet had weggebracht en later stond ze huilend op de voicemail dat ze dat zo niet had bedoeld, ja ze was ongesteld dus dan weet je het wel en papa stond er ook een tig keer op. Waarom zo dramatisch? Enfin ik had Dorien ge-smst hoe laat ik terug kwam. Stel je voor, een heus welkomstcomité stond er, papa mama en Dorien. Papa zag er nog moeier uit als toen ik vertrok en sloot me in zijn armen. Hij was zo bezorgd geweest om mij en kon geen woord meer uitbrengen en bleef over zijn rug strelen. Daar sta je dan, soms is papa zo gevoelig. Hij was zo van slag, terwijl ik maar 1 nachtje weg was, niet eens 187 nachten. Mama knuffelde mij ook en Dorien gaf mij een intieme zoen. Ik vond het wel onwijs lief, ik bedoel... je komt aan, laat op een koud perron en dan staan ze er, dat voelt zo thuis. Ik voelde mij zo intens gelukkig opeens. 

Dit weekend gaan wij sinterklaas vieren dus, en ik heb voor papa iets speciaals gekocht maar ook voor dot en mam, ik kon het niet laten.

Groetjes Simon 30 november 2007