Moehoeoe

Gras... koeien....gras.....koeien....gras... Oh kijk daar een koe! 

"Is het niet geweldig, die ruimte, die rust, die natuur? Zo puur zo ongerept"
"Ja ma, gaan we strak ook nog in een plaggenhut wonen met een beestenvel aan? Waar zijn de winkels, het leven, de geur van verse patat?" 
"Simon... dit is het leven, natuur! Alles is zo zuiver, ruik die landlucht nu eens" 
"hmm zure regen, bespoten kool, kunstmest en ruik ik daar nu verbrande sokken?" 
"Simon doe niet zo vreselijk negatief, je lijkt wel je vader" 
"hoezo? is hij dan niet net zo idolaat als jij? Of heb je hem gewoon onderdrukt?" 

Stilte... had ik haar in de tang, op de plek waar ze kant meer uit kon en kon ik de overwinningsvlag hijsen?

"je papa is niet..." 
"Mijn papa is wat niet mam?" 
"je papa heeft deze natuur nodig.... gewoon omdat..." 

Mijn hart stond even stil

"Omdat wat ma, zeg het me, is papa terug ziek?' 

Stilte 

"nee simon dat niet, maar het is beter voor hem" 
"Waarom mam, we woonden al sinds jaar en dag in de stad, en opeens is het beter voor hem om daar niet meer te wonen?" 
"Simon houd er over op oké" 

Ze keek stug uit het raam en de knokkels van papa waren rondom het stuur en zijn mond vormde een smalle streep, hoort verhuizen niet iets leuks te zijn als je dit uit vrijewil doet? Zij zien in die keet hun droomhuis, en oké het is zeker niet slecht, maar waarom? 

"Papa? waarom verhuizen we? om de landlucht? omdat jullie hier rust willen vinden of is er iets dat ik moet weten? Dat wij moeten weten?" 

"Simon, alles is goed met mij, geloof me... maar die stress.." 
"Papa die stress is niet thuis, die stress is je werk" 
"Was Simon, was..." 

Ik zweeg, zei papa nu, dat hij ging stoppen met werken? Ging hij dan echt boer worden? Dat leek mij zo ongeveer het gekste wat er kon gebeuren. 

"Ga je stoppen met werken? Pap dat kan niet, waarom ga je stoppen? En mama jij ook? Je moet nu zeker een half uur met de auto eer je bij je werk bent" 

"Simon houd er nu gewoon over op, ja ik ga stoppen met werken als advocaat, ik ga freelancen als juridisch adviseur" 
Ik keek mijn vader aan
"Zo opeens? Waarom gebeurd alles bij jullie zo opeens? Opeens liggen jullie te vrijen in de kamer, opeens gaan jullie verhuizen, opeens ga jij stoppen met werken, hoeveel opeens gaan er nog komen?" 

"Simon.... het niet opeens... het speelde al langer, je vader is op, moe toe aan rust" 
Boos ik haar aan, terwijl wij nog altijd in die "pure natuur" reden
"Oja? toe aan rust, sorry dat ik mij er mee bemoei maar verhuizen is een en al stress" 
"En nu is het genoeg, verdomme!!!"

Ik schrok, waarom deed papa nu zo boos? Mocht ik niet denken? Niet bezorgd zijn of boos dat ik zomaar werd verplaatst zonder dat ik dat wilde? Dat ik opeens een uur naar school zou moeten fietsen? Dat er in de wijde omtrek geen leven was zoals ik dat graag zag? Moest ik alles maar accpeteren? Ik keek naar Dorien, ze wiegde met haar hoofd mee op de maat van de muziek, de woordenwisseling was compleet aan haar voorbij gegaan... Zij houdt van de natuur, ik ook wel... zolang het niet te lang duurt en ik weer kan vervallen op de vette frietdampen, de geur van olie en bezine, lachend naar de man met de oliebollen zwaai en een pintje ga pakken in een van de talrijke kroegjes van Gent. 

Ouders... wat kunnen ze je toch aan doen, ik geloof dat ik een drinkkeet ga starten en vol zelfmedelijden het vat soldaat maak om dan in slaap te vallen, in een heerlijke roes waarin alles zo mooi en geweldig is dat je even zou vergeten waar je terecht bent gekomen. God save me! Straks is er niet eens internetverbinding... ben ik helemaal geisoleerd. 

De aankomende week zal er geen column verschijnen. Gezien pap en mam het huis dus al echt hebben gekocht, moet er veel gebeuren. Over twee weken zal er weer column verschijnen

Groetjes Simon,, en voorzichtig met vuurwerk en vooral niet te weinig drinken 

21 december 2007