Nog een lange weg te gaan

Het is flink mis hier. Papa is weg. Ik snap hem wel, mama is ook zo verkeerd tegen hem, maar ze is ook helemaal de weg kwijt. Dorien snapt niet hoe papa mama zo in de steek kan laten. Mama heeft pap de trouwring toe gegooid en uitgemaakt voor slappe zak, voor klootzak en voor van alles en nog wat. Ze heeft alle frustratie om Sanne op hem gebotviert tot papa zich omdraaide en weg ging. ze had rust nodig en doordat ze emotioneel toen instortte moest ze langer blijven in het ziekenhuis. Papa is onbereikbaar, als hij maar geen stomme dingen heeft gedaan. Mama is volledig in zich zelf gekeerd en ligt op psychiatrie, ze mag volgende week naar huis. Ze zegt dat ze pas naar huis wil als ze zeker is dat papa daar ook zal zijn. Ze had het allemaal zo niet bedoeld maar in haar ogen is hij gemakkelijk, ze kan hem gemakkelijk afzeiken zonder dat er veel tegenwind komt. Dorien is helemaal van slag door wat er nu gaande is en ik probeer haar maar te helpen. Ze hebben nu een soort nanny op ons pad gestuurd die kijkt hoe het thuis gaat. Dat is pas echt vreselijk! Als ik dan met Dorien op de bank zit te bekomen van een zware dag moet zo een burgertrut niet aan onze kop komen zeuren. Gelukkig is Tony er nu om voor ons te zorgen, ze heeft sinds vandaag contact met papa. Papa zit bij een goede vriend in Brussel en moest eerst flink bijkomen. Hij voelt zich vreselijk schuldig dat hij ons zo in de steek heeft gelaten en beloofde dat hij vanavond thuis zou komen. Je zou denken, welke vader laat zijn kind nu alleen? Maar Dorien en ik zijn al 16, bijna 17 en hij heeft wel een smsje gestuurd dat we ons geen zorgen moesten maken. Ik begrijp hem wel, maar langs de andere kant denk ik "en wij dan" 

Goed papa komt vanavond thuis, Tony gaat hem van het station halen om eerst eens met hem te praten. Wij gaan vanavond nog naar mama maar ze sluit zich zo af. Ze vraag steeds naar papa, en beseft zich niet goed wat er gebeurd is. Ze heeft haar trouwring ook gewoon weer om gedaan en ondergaat nu gesprekken. Ze doet wel haar best maar ik denk dat er meer is dan alleen Sanne, ik denk dat er in het verleden van mama iets vreselijks is gebeurd. We zijn trouwens bij Sanne geweest om met haar te praten en ze zei dat het verleden voor mama een pijnlijk gat is. Ze had zich altijd een zusje gewenst en haar moeder deed altijd of ze een besmettelijke ziekte had. Ze schaamde zich voor haar eigen dochter Britt. Mama en Sanne hadden dus gewoon samen kunnen opgroeien als hun moeder niet was vreemd gegaan. Het schijnt dat mama haar vader agressief was. Een heel complex verhaal. Mama heeft nooit geweten van Sanne, maar was altijd het zwarte schaapje. Het is dus best ingewikkeld maar mama is dus totaal van slag. Sanne heeft mama eerst per post benaderd en waarschijnlijk was die brief de reden dat mama ging drinken, dat oude wonden werden open gereten en nieuwe veroorzaakten. 

Ik hoop overigen dat het goed komt tussen papa en mam. Tony heeft ons beloofd goed met hem te praten en is er van overtuigd dat het goed komt, omdat papa meteen vroeg hoe het met Britt was. Afwachten dus, maar het veroorzaakt wel veel spanningen. Hopelijk komt alles goed en kunnen ze mama weer op het rechte pad krijgen. Volgens de psychologe van mama is het belangrijk dat dan eerst de band met papa hersteld wordt, of dat de ruzie uitgepraat wordt, ze heeft hem nodig, ons nodig en dan zal het lukken. Ik doe mijn best dorien te troosten, ze is zo verdrietig. We knuffelen dan, om warmte te voelen van elkaar en het elkaar te geven, zoenen en elkaar diep in de ogen te kijken... wij twee samen. Gisterne met valentijnsdag heb ik haar mee genomen naar een piepklein eettentje waar we lekker spareribs hebben zitten eten bij kaarslicht, het was zo fijn! En het voelde toch volwassen!

Groetjes Simon

15 februari 2008