Sorry

Hoi hoi

Ik weet het, het is heel erg lang geleden dat ik voor het laatst nog geschreven heb. Er is ook heel erg veel gebeurd, heftige dingen maar gelukkig ook goede dingen. Ik zal beginnen bij het begin. Heb je geen zin om miserie te lezen? Dan raad ik je af het komende alinea over te slaan en meteen door de gaan naar de alinea die er op volgt.

Zoals ik jullie verteld had, wilde papa weer motorrijden. Hij nam les om weer zijn kunnen te updaten. Hij had een bakbeest gekocht en op een zaterdagavond ging hij met een vriendengroep toeren. We zijn er nog niet achter wat precies de oorzaak was, vermoedelijk een wedstrijdje met de middenpuntvliedende krachten, maar mam zat op de bank te lezen. Het regende pijpenstelen, de avond was mooi begonnen maar sloeg om. Ze had papa al gebeld, en lichtelijk geïrriteerd de voicemail ingesproken. Plotseling ging de telefoon en mama nam op. Ik zapte loom naar een andere zender en schrok van mam die lijkwit werd iets stamelde. Pap was met de motor gevallen en met de traumaheli naar het ziekenhuis gevlogen. Er was iets gruwelijk mis en mam was helemaal van slag. Ze kon geen woord uitbrengen, hoewel ze zei telkens "Ik wist het" Er was iets met papa, dat was duidelijk. We gingen met spoed naar het ziekenhuis en pap lag in coma. Ik kon het niet geloven, in coma? Papa had geen helm gedragen en was bij een klaverblad uit de bocht gevlogen en met zijn hoofd tegen de vangrail. Een verhaal dat met recht de rillingen over je rug doet lopen. Hij was in coma en had veel bot breuken. Mama was totaal in paniek en ik half in shock. Mam zat stil aan zijn bed en streelde door zijn stoppeltjes. Coma... een diagnose die er slecht uitziet. 2 weken heeft hij in coma gelegen. Dat is zo eng, zo niet papa. Mama was heel boos op hem, ze had hem altijd verboden motor te rijden en toch deed hij het. Toen papa wakker werd herkende hij mam niet meteen. Mij ook niet en Dorien ook niet. Hij heeft schade opgelopen door zijn ongeluk, vermoedelijk zal hij zijn taak als advocaat nooit meer kunnen uitvoeren. Hij snapt heel veel dingen niet meer en lezen en schrijven is een heel moeilijk opgave geworden voor hem. Zelfs een knoopje dicht doen van zijn pyjama ging niet. Hij herkend ons nu wel, maar dat is nog maar sinds één dag. Het is moeilijk, het is heel moeilijk... Papa is papa niet meer..... hij vindt dat zelf vreselijk want hij beseft dat wel.

Dan nu het positieve bericht voor de mensen die het bovenstaande hebben overgeslagen. Ik zit momenteel in de examenperiode. We moeten veel examens maken maar het is eerst zo dat we de tijd hebben om te leren. Dat is wel een fijn punt, want ik sta er redelijk goed voor. Dorien trouwens ook. We hebben nu ook een diertje erbij. Een puppy genaamd Waldo. Waldo is nog een puppy, en echt een super schattig hondje. Ik mocht met Waldo naar puppycursus. Dat is heel erg leuk, gezellig met andere hondjes en baasjes oefeningen doen. Ik vind het geweldig en Waldo ook. Waldo is een cocoretriever en heeft een heel zacht neusje! Dorien wilde persé een levend kerstmenu en heeft op de pinkerfair een konijn gekocht met hok en al. Mama zei er niks van, mama is 24 uur per dag in het ziekenhuis. Haar zus komt zo nu en dan even langs om ons te helpen met alles en ze steunt mama. Ze doet het huishouden, de boodschappen, de was ze kookt... ze is er best vaak en ook daar brengt mama niks tegen in. Ze is heel erg aardig en we hebben troost aan haar. Verder heeft ze voor mij een baantje geregeld. Ik werk nu bij een garage/benzinepomp en help daar schoon vrouwvolk met tanken en poets auto's. Ik vind het helemaal geweldig en heb geweldige collega's.

Zo zie je dat er een heleboel is gebeurd. Ik zit nu in de lectuurruimte van het Ziekenhuis waar en pc staat en daar schrijf ik dit column. Ik deel jullie meteen mede dat ik niet elke week een column zal schrijven maar dat ik zeker mijn best doe. Het is niet dat ik jullie in de steek laat, maar het is een beetje veel allemaal. Het leren, de kwestie papa, Waldo... maar ik zal mijn best doen, prommist!

Groetjes Simon

15 mei 2008