Langzaam

Toetsen toetsen en nog eens toetsen. Ze vallen me zwaar, hoewel ik toch mijn best deed met leren. Het valt ook niet mee de situatie zo. Wiskunde ging goed, geschiedenis ook maar Duits ging minder goed. Pap is nu ook thuis, sinds een dag of twee. Het gaat niet echt geweldig want heel veel delen van zijn geheugen moeten terugkomen en hij moet vaardigheden weer overnieuw leren. Ik vind dat wel moeilijk, hij kan zijn veters niet strikken, kan niet onthouden waar wat is en de knoopjes van zijn hemd vallen hem ook zwaar. Zo moet ik hem dus elke morgen helpen. Mam onttrekt zich aan alles en heeft haar toevlucht genomen naar zee. Ze wilde even een week nadenken. Ik snap daar niks van, hoe kan ze alles en iedereen zomaar in de steek laten? Mama vindt dat pap ons in de steek heeft gelaten, omdat hij wist dat zij niet wilde dat hij op de motor stapte. Enfin, een gedoe van niks want papa kan mij natuurlijk helemaal niet helpen met school. Hij is zich er wel van bewust en het doet hem verdriet. Het doet hem vooral verdriet dat hij mij en dorien niet kan helpen en hij wil dat wel. Hij snapt niet wat er in mijn boeken staat. Lezen gaat heel moeilijk. Hij kan nu wel de letters weer schrijven maar het is heel lastig nog. Hij moet spelling en grammatica weer overnieuw leren en zit achter de pc peuter programma's te gebruiken die hem leren hoe je hond, kat, boom enz schrijft. Ik krijg er maar een hol en verdrietig gevoel van als ik hem zie martelen maar hij doet wel zijn best. Hij doet ook zijn best voor mama. Hij heeft heel de avond geoefend tot hij foutloos "ik hou van je schat" kon schrijven. Dat heeft hij na een tijd oefenen op een kaartje geschreven en in mama haar tas gestopt. Mama heeft het gelezen, nog voor ze weg ging en ze heeft de kaart thuis gelaten. Papa was erdoor helemaal van slag en heeft heel de dag in zijn bed doorgebracht. Wat moeten Dorien en ik hier nu weer mee?

Ondertussen ben ik bijna jarig en word ik 17 een nationale feestdag maar helaas krijg ik er geen vrij voor. Dinsdag hebben hier de treinen gestaakt dus konden Dorien en ik niet naar Antwerpen. We wilden naar de zoo. We gaan nu zaterdag naar de Zoo, beetje afleiding. We hebben iemand gevonden die op papa kan passen. Dat is ook zo raar, hij kan niet meer alleen thuis blijven omdat hij nog niet alles redt. Ik ben echt bang dat dit nog een heel lang traject zal worden.

23 april 2008