Goodbye

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen. Het laatste was, geloof ik, dat mijn pap in het ziekenhuis lag en leed aan geheugenverlies. Daarna heb ik niet meer geschreven. Dat ik nu wel weer schrijf, is niet omdat ik besloten heb die draad weer op te pakken, maar dat is omdat ik middels dit column jullie wil bedanken voor het lezen, en het volgen van mijn leven in het tijdsbestek dat ik alles met jullie deelde. Je voelt hem misschien al aankomen, inderdaad! Ik stop er mee. Dit is mijn laatste column. Ik heb er vele geschreven, waarvan de kwaliteit soms niet al te best was, vergeef me. Ik vond het altijd leuk te doen, maar dingen veranderen soms je leven, en dan lijken andere dingen niet meer belangrijk of doe je ze niet meer graag. Schrijven is mijn hobby, maar het schrijven van mijn beslommeringen heeft zijn langste tijd wel gekend, dat gebeurd nu nog ergens waar alleen ik het kan lezen en zij die er in geinteresseerd zijn, niet dat ik nu zeg dat jullie dat niet zijn, enfin genoeg gezeikt, hier mijn laatste column....

Pap is weer thuis, het is nog altijd moeizaam en het ergste van alles is dat hij en mam niet meer samen zijn. Mam trok het niet meer en is vreemd gegaan met Robert die plotseling weer was opgedoken. Ze lagen te vrijen in ons huis en pap kwam thuis. Hij kan nog niet heel veel zelf, lopen gaat nog niet gemakkelijk maar hij doet zijn best. Pap kwam thuis en hoorde ze bezig onder aan de trap, het deed hem zeer en hij is toen het huis uit gevlucht en dwaalde uren op straat rond. Ik vond hem gelukkig, meer per toeval maar soms is het toeval iets dat gewoon zo moest zijn. Thuis gekomen waren Britt en Robert nog aan het fozen en ik kreeg het idee dat Britt bezig was de schade in te halen, eigenlijk vind ik haar een vieze hoer, maar omdat je dat zo niet mag schrijven is het bester om te schrijven dat mam een vrouw is dat haar goesting achterna rent. Ze kwam beneden en leek niet eens beschaamd. Ik begreep het, ze hadden zoveel gedeeld! Oke, pap is nu wel anders maar wel papa zijn ziel is, was niet veranderd. Hij heeft voor zijn leven gevochten, ook toen hij die rot kanker had en nu laat Britt hem zo in de steek voor een Hollander? Papa was woedend, maar omdat hij nog altijd niet goed uit zijn woorden kan komen, zweeg hij en wees hij op de deur. Ik hoopte nog dat Britt sorry zou zeggen, maar ze zweeg en zei dat het huwelijk van hen toch niks meer voorstelde en dat ze nog een leven voor zich wilde en niet vast wilde zitten aan een invalide man, die door zijn eigen stomme schuld zo was geworden. Ik verwachtte dat papa ging huilen maar hij werd alleen razend, hij zei niks want hij vermijd het te praten, hoewel hij bij mij dat wel durft. Pap smeet haar een beker toe en Britt heeft haar spullen gepakt en is met Robert vertrokken. Dorien wil niet mee, en omdat pap haar officiele voogd is, wat los staat van hun huwelijk, mag Dorien blijven. Een beetje raar, waarom laat Britt haar dochter zomaar achter? Dorien is zo boos, ze is dol op papa al laat ze dat nooit zo blijken, ze traint wel met hem zijn taal oefeningen, elke avond. Ik vind het wel best, Dorien wilde dat zo graag en ik help papa met het leren lopen, althans de oefeningen daar voor. 

Zo zie je dat er weer veel is gebeurd. Van Britt horen we niet veel, de scheiding is ingezet en het huis wordt verkocht. Pap heeft al iets op het oog, het is niet meer in Gent maar in Koksijde. Een klein huisje, maar wel knus. Dorien smeekte papa of ze mee mocht, ze wil niet naar haar moeder. Ik snap het niet, Britt is toch haar mama? Dorien is zo boos op Britt. Papa zei dat ze altijd welkom was, maar haar moeder niet moest vergeten.

Enfin... als het goed is, verhuizen we over 2 maanden. Dorien haar vriendje Erik, [ja ze heeft er weer eentje] heeft beloofd dat hij en zijn vader ons zullen helpen. Misschien geen mooie afsluiter, maar dit was het dan. We hopen een nieuw leven op te kunnen richten daar in Koksijde. Pap is heel ongelukkig nu, maar vecht zich er dapper doorheen. In het bed waar Britt en Robert hebben liggen fozen wil hij niet slapen, hij slaapt dus elke nacht in de kamer. Ik maak mij wel zorgen om hem, maar hij praat nu wel, via pen en papier in jip en janneke taal, maar ik ben trots op hem. 

Dag allemaal, liefs Simon

18 juli 2008

-- 
Met vriendelijke groeten
Eef Jungjohann