De rustigste week van me leven…

Hey iedereen

Hier weer een column…. Heb jullie vorige week al verteld over de verkrachter en we hebben hem eindelijk. Maandag kregen we een anonieme tip. We wouden er eerst niks mee doen, maar we zaten zo vast. Maar gelukkig was de tip juist, en zit die freak nu in de cel.

Woensdag koest ik bij John komen. Hij wou praten over wanneer ik met verlof ging. Hij vond het niet meer vertrouw dat ik straks met een dikke buik “boeven” ging oppakken. Ik heb hem gezegd dat ik pas 3 weken voor de bevalling van plan was om met verlof te gaan. Ik ben zwanger en niet ziek. Nick vond het ook natuurlijk geen goed idee dat ik zo lang nog ging werken. We hebben er heel wat woorden over gehad deze week. Maar uiteindelijk heb ik toch gewonnen. Ik ga gewoon door tot ik vind dat het genoeg is. 

Donderdag hadden we weer eens niks te doen. Iedereen was druk bezig met de voorbereiding van de Flikkendag. Ja jongens het is weer zo ver. Zondag is de grote dag. Ik heb er nu al zin in. Iedereen vind dat ik dan extra moet opletten, ze zijn allemaal bang dat ik iets in me buik krijg. Ik denk soms wel is dat de rest zwanger is. Ze zijn nog meer bezorgt dan mij, om ons kindje. Ik kan er wel om lachen. Maar kan er ook heel geïrriteerd over zijn. Krijg wel honderd keer op een dag te horen, dat ik goed moet eten omdat ik nu voor twee eet. En als ik me eten vergeet komt iedereen met een broodje aan en dan staat mijn bureau vol met broodjes.

Vandaag hadden we eindelijk is een oproep en wat voor één. Er was een meisje die dr moeder had aangevallen. En de moeder wou dat we haar dochter mee namen naar het bureau. Om zo te laten zien als ze het nog is een keer deed waar ze dan terecht zou komen. Britt vond het een beetje vreemd dat ze hier voor ons lieten komen. En we gaven het meisje een waarschuwing. De moeder was nog steeds aan het protesteren toen we weer weg reden naar het commissariaat. In de auto hebben we ons echt dood lopen te lachen. Het meisje wou zakgeld verhoging maar kreeg het niet van dr moeder. Toen was ze haar moeder in de haren gevlogen. Ik stelde me voor hou ik zou reageren als ons kind dat later ook vroeg. We hebben er de hele dag nog over lopen te praten en te fantaseren.
Ik zou blij wezen als ik ons kleine in de armen kon sluiten. Maar we moeten helaas nog 5 maand wachten. Dit was echt de rustigste week van me leven. We hebben ons niet verveeld daar zorgden we wel voor. Hopelijk is dat volgende week wel anders…

Tot de volgende keer dan maar.

Liefs Sofie

(©Dana 23-09-05)