Rusten, rusten en nog is rusten
Hey iedereen
Het is zover hoor. Ik zit dus thuis op de bank mijn column te schrijven. John vond dat ik nu echt thuis moest blijven. Ik zal jullie het hele verhaal vertellen. Toen ik maandag op het commissariaat kwam hebben ze me zo laten schrikken dat ik op de grond ben gevallen. Pasmans die zo grappig wou wezen schrok zich rot en is meteen met me naar het ziekenhuis gegaan. Gelukkig was er niks met de kleine aan de hand, maar ik ben natuurlijk net als Pasmans erg geschrokken. Ze hebben in het ziekenhuis meteen een echo gemaakt. En daar was niks mis mee. Ze hebben me wel gezegd dat ik moest rusten, rusten en nog is een keer moest gaan rusten. Ik was nog veelte veel met me werk bezig. En ze vonden het beter dat ik nu ging stoppen met me werk.
Toen ik weer op het commissariaat kwam was John al op de hoogte gebracht door Pasmans die natuurlijk zijn klep niet kon houden. En kwam direct naar me toe. Hij wou met me praten. Na een half uur in het kantoor te hebben gepraat moest ik naar huis. En ik mag pas terug komen als mijn zwangerschapsverlof er op zit. Dus heeft Britt me naar huis gebracht. Ik ben nu ook wel blij dat ik gewoon thuis ben. Kan ik eindelijk met de baby kamer aan de gang. Me handen die kriebelen elke avond om met de baby kamer aan de gang te kunnen, maar ik ben dan echt moe en kan ik alleen nog maar op de bank liggen.
Ik heb deze week dan ook al heel wat aan de babykamer gedaan. Heb alles geverfd en behangt. Het laminaat ligt erin. En nu is het wachten op de meubeltjes. Die zouden dus deze week komen, maar woensdag belde ze. Het kon nog wel een week duren voordat ze kwamen. Daar was ik ook al blij van, kon ik alvast gaan verven. Anders was het wel erg moeilijk geweest, als de meubeltjes er al in staan. Alles is geverfd en Nick vond het mooi geworden. Ik ga jullie nog niet vertellen wat voor kleur het is geworden, want dan weten jullie gelijk wat het geslacht is.
Vanavond heb ik iedereen uitgenodigd voor een afscheidsdrink. Niet dat ik nooit meer weer kom, maar ik vind het wel fijn om iedereen nog te zien voor dat ik ga puffen. Ja, ik hoor jullie al denken, maar zo ver is het toch nog niet? Dat is waar. Maar je weet maar nooit. Nu mag de kleine komen volgens de dokter. Ik lijk wel gek, ik weet het. Maar dat zal vast wel door me hormonen komen. Lekkere smoes toch. Kan er alles op afschuiven. Ik hoop dat het weer eens lekker gezellig wordt net als altijd.
Ik heb nu al in me agenda gestaan dat ik over 3 dagen weer ga shoppen voor de kleine. Ik hoop dat ik dan weer wat leuks zie. We hebben al genoeg kleding maar ik moet nog wel een fles hebben en de speen. En jullie weten wel wat ik allemaal verder bedoel. Ik moet eigenlijk alles nog hebben, want ik ben alleen nog maar op kleding jacht geweest. Maar ik ben nu echt vast besloten. Ik ga dit keer niet meer op zoek naar kleding maar naar de andere spulletjes. Ik ga de kleding wel uit de weg, want ik ken me zelf wel. Alles wat mooi is koop ik. En Nick maar elke avond zeggen, dat de kleine nu wel genoeg kleding heeft. En hij heeft wel gelijk. De kast hangt al vol en dan is het nog niet eens geboren. Het is toch erg met me. Stel je voor dat ze het op de echo verkeerd hebben gezien en dat het opeens iets anders wordt. Dan ben ik dus mooi de klos. Maar daar denk ik nu niet aan. Ik ga genieten van me vrije dagen. Nu ga ik nog ffkes op de bank liggen tot dat Nick thuis komt. Dus ik ga rusten. Rusten. En nog is een keer rusten. Net als wat de dokter me zei. Ik zal jullie volgende week alles vertellen over me drink van vanavond.
Tot volgende week.
Liefs van jullie Sofie
(İDana) (28-10-05)
|
