Stiekem… 

Hey iedereen

Alweer tijd voor een column. De week gaat snel voorbij als je druk bent. Heb deze week ons huis onder handen genomen. Heb alles tot in de puntjes schoongemaakt. Ik heb me dus gelukkig niet meer verveeld zoals vorige week. Maar toch verlang ik nog steeds naar het werk. 

Ben deze week nog op het commissariaat geweest met Noa. Iedereen was blij dat ik er was leek het wel. Konden ze eindelijk even met de zaak stoppen. Ze hebben weer een moord met vluchtmisdrijf. Ze weten totaal niet waar verdachte is. Ze hebben geen enkel spoor van hem of haar. Ze hebben alleen de auto terug gevonden. En tot hun grootste schrik hebben nog steeds na 2 dagen niet de identiteit van het slachtoffer. Hij had gen papieren mee, en ligt zelf in coma. Ook is er geen melding geweest van een vermissing. Dus jullie snappen wel dat ze met hun handen in hun haar zitten. Ik heb ze wel op een spoor gezet. Voor dat ik naar het commissariaat moest komen ben ik nog even langs het ziekenhuis geweest. Ik moest voor controle komen bij de vroedvrouw. Alles was in orde gelukkig. Op de gang ben ik Mihriban tegen gekomen. En Mihriban vertelde mij een verhaal over een patiënt die gisteren is binnen gebracht. Helemaal de kluts kwijt. Hij was stom dronken. Hij kon alleen maar zeggen dat hij niet naar huis kon. Dat herhaalde hij keer op keer. Ik heb dat tegen Britt verteld en zij zou Mihriban vragen om zijn naam. Hopelijk heb ik het goed en was dat die persoon van het vluchtmisdrijf. Het komt veelte vaak voor dat het een dronken chauffeur was die vluchtmisdrijf pleegt. Britt kon er niet meteen een link bij leggen, maar was al lang blij dat ze ergens mee aan de slag kon. Ook al was het waarschijnlijk een heel andere man. Zo had ze John wat stiller kunnen krijgen, want die zat al de hele dag achter haar broek aan. Ze hadden geen enkele spoor, maar dankzij mij ware ze hopelijk wel wat verder gekomen.

Na dat ik mij iets met de zaak had bemoeid vond Nick het welletjes en kon ik er weer vandoor gaan. Hij wou niet hebben dat ik me met het werk bezig zou houden. Hij kent me denk ik niet goed genoeg, want ik heb zojuist Britt gemaild met een opsporingsbericht. Zij moest hem nog type, maar had Johan beloof om vroeg thuis te zijn. Ze moest nog naar het ziekenhuis en ze moest nog met Mihriban praten over die man waar ik jullie over heb verteld. En ik wou gewoon wat te doen hebben. En dit kon ik mooi thuis maken. Zonder dat er iemand er iets van af moest weten. Hopelijk krijg ik binnen kort weer iets om me mee te vermaken. Het hoeft niet iets groots te wezen, maar ik wil gewon langzamer hand toch weer wat in het werk komen. Dan hoef ik straks niet meteen een knop om te draaien. Ook al vind Nick en John het niet verstandig dat ik al aan het werk ga. Hun weten niet hoe het voelt om de hele dag alleen thuis te zitten. Misschien kan ik wat pv’s gaan intikken voor Britt. Ik zal alles aan pakken wat ik krijg, als het maar met me werk te maken heeft. En John en Nick hoeven het natuurlijk niet te weten. Ik kan alles gewoon door mailen naar Britt, zonder dat iemand het weet of ziet. 

Ik zit gewoon de weken al af te tellen dat ik weer aan het werk mag. Ik moet nog 5 weken en dan mag ik langzamerhand weer wat werken. Ik ben al lang blij dat ik dan 5 uurtjes mag weren. Dan heb ik toch s’morgens wat te doen. En ik weet dat het dan alleen maar van die rot klusjes zijn maar toch. Grote zaken daar mag ik nog wel heel erg lang op wachten voordat ik die krijg. John had het me al voor me zwangerschapsverlof duidelijk gemaakt dat als ik weer aan het werk ben. Zeker nog een maand gewoon alleen maar achter een bureau mag zitten. Maar ik ben er zeker van dat het weer net als eerder werd, gezelligheid en af en toe is wat lol trappen.

Nu heb ik wel lang genoeg over mijn column gedaan. De plicht roept. Het is voeder tijd. Ik ga Noa de borst geven. Ik spreek jullie volgende week weer. 

Groetjes jullie Sofie en een kleine knuffel van Noa.


(©Dana)