Flikkendag en een nieuwe kijk op onze nieuwe Pasmans 

Heey allemaal

Deze week was echt superdruk. Het begon zondag, het was Flikkendag en wij moesten samen met de nieuwe Pasmans patrouille lopen. Het was super druk en tot overmaat van ramp wilde onze Pasmans ook nog met de acteurs uit de tv serie op de foto, we werden helemaal gek van hem over hoe hij vertelde hoe geweldig hij Andrea Croonenberghs wel niet vond. Gelukkig was het ook wel gezellig, de mensen waren vrolijk en er hebben zich geen vervelende dingen voorgedaan. 

Omdat Nadine vond dat we zondag een rustig dagje hebben gehad mochten we maandag gelijk beginnen met een nieuwe zaak. Oplichting en omdat dat nou niet echt onze favoriete zaak is hebben we er een hele dag heel hard aan gewerkt en toen gezegd dat we er echt niet uitkwamen en dat we moeilijk dinsdag verder konden gaan aan de zaak omdat onze Pasmans dan weer kwam en dat konden we hem toch niet aandoen. Daarom mochten Raymond en Pasmans het overnemen. 

Dinsdag werden we opgeroepen voor een auto ongeval met gewonden. In de ene auto zat een vrouw met twee kleine kinderen in de andere auto zat een man die duidelijk veel te diep in het glaasje had gekeken, tenminste dat dachten wij. De man was op het eerste gezicht niet gewond, hij was uit zijn auto maar liep te praten met een lallende tong en was aan het zwabberen. Walter hebben we maar op de man afgestuurd met de mededeling dat hij de man in onze auto moest zetten moest laten blazen en een verklaring moest opnemen. Britt en ik zijn naar de vrouw en kinderen gegaan. De vrouw durfde zich niet te bewegen omdat ze bang was dat het in haar nek was geschoten, de kinderen waren stil, te stil. Britt heeft de deur bij de kinderen open gedaan, ze waren zichtbaar in shock. Britt is tegen de kinderen gaan praten. Ik heb de boel afgezet en gewacht op de ambulance. Ineens kwam Walter eraan gerend, hij had de man laten blazen, en de test was negatief, de man had niet gedronken. Ik geloofde er niks van. Walter wilde wat zeggen, maar ik kapte hem af en ben de test weer over gaan doen. Weer negatief. Ik snapte er echt niks van. Walter wilde steeds wat zeggen dus toen liet ik hem maar even praten en hij kwam, al zeg ik het zelf met een geniale uitkomst. De man kon volgens hem suikerziekte hebben. Dat had zijn broer ook en als je dan een hypo had dan kon dat lijken of hij teveel had gedronken. De man moest snel suiker hebben en gelukkig voor die man had ik chocola en druivensuiker bij me. We hebben het de man meteen gegeven en langzaam aan werd die weer iets beter. Ondertussen was de ambulance aangekomen en waren ze bezig de vrouw, de kinderen waren nog steeds heel bleek, maar ze waren wel heel zachtjes met Britt aan het praten. De een klaagde over buikpijn en de ander over pijn maar die wist niet waar dus werden er twee extra ambulances opgeroepen. Ondertussen was een van de ambulanciers naar Walter en de man gegaan en toen die terug kwam prees die Walter de hemel in. Hij vond het een goede diagnose en hij zou dit ook zeker bij de baas melden. We hebben Walter voor de zekerheid maar met de man naar de huisarts gestuurd en wij zijn allebei met een ambulance meegegaan met een van de kinderen. In het ziekenhuis bleek het gelukkig wel mee te vallen. De moeder kreeg een kraag om en daarmee mocht ze mee naar huis, de kinderen werden samen op een kamer gelegd en voor de nacht ter observatie gehouden, meer omdat ze zeker wilden zijn dan dat ze echt dachten dat ze ziek waren. De vader was heel erg blij met de goede zorgen van Britt en bleef samen mijn zijn vrouw die nacht bij de kinderen. Wij zijn terug gegaan naar het commissariaat, waar een euforische Walter werd overladen met complimentjes van iedereen en ik moet eerlijk zijn hij had het verdient. De man die de vrouw en kinderen had aangereden was er weer goed aan toe, maar hij had een vreselijk schuldgevoel. Gelukkig konden we hem enigszins geruststellen. Hij nam volledige verantwoordelijkheid op en hij zou alles regelen met de familie. Later hoorden we dat hij ’s middags de kinderen nog een grote knuffel was gaan brengen en de vrouw een grote bos bloemen. Gelukkig zijn er ook nog vriendelijke mensen op de wereld.

Woensdag hebben we groots de verjaardag van Britt gevierd. Johan en de kinderen hadden heel erg hun best gedaan en het was een geweldig feest met lekker eten en drinken. Donderdag waren we allemaal een beetje brak, maar gelukkig gelde dat ook voor Nadine dus hoefde we niet zoveel te doen. En nu is het al weer vrijdag en de week is om. Volgende week hopelijk iets rustiger.

Groetjes Tony

(flikkenfan) (30-09-05)