Kerstdiner op het strand

Hoi allemaal,

Ja, wij hebben kerst op het strand gevierd. Want ja we zitten niet in het koude België, maar heerlijk in Australië. En daar brengen we toch wel menig uurtje op het strand door. Ik zal jullie zo wat meer over onze huwelijksreis vertellen. Maar ik heb het gevoel dat het een hele lange column gaat worden, want we lagen hier op het strand eens te denken wat er het afgelopen jaar allemaal wel niet is gebeurd.

Maar we zijn zaterdag al begonnen met feesten, want ja onze Vera werd natuurlijk 5 jaar. Ja het was niet echt een groot feest, want ja er was niemand om mee te vieren, aangezien je niet even kan aanwippen. Van ons heeft ze een paar kleine cadeautjes gehad. Het grote cadeau staat nog op de bood, dat is zo’n keukentje met alles er op en er aan. Ook Vera haar kerstcadeau is in Gent achter gebleven, want ze krijgt een hoogslaper. Eigenlijk is ze daar te jong voor, maar haar kamertje is zo klein dat ze er bijna niet in kan spelen, en ze vind het toch wel heel erg leuk om in haar kamertje te spelen. Dus Vera is helemaal in de wolken. Voor ons hebben we het kerstcadeau maar even laten vallen, want zo’n huwelijk en een tweeënhalve week naar Australië gaat niet in je koude kleren zitten.

Maar we hebben we meer gedaan dan op het strand te zitten. We zijn naar vel plaatsjes geweest en hebben overal wat leuks voor Vera uitgezocht, maar het lijkt of ze alleen maar op het strand wilt zijn, lekker de zee in. Dus dat is het grootste gedeelte van onze reis. We gaan komende zondag alleen een probleem hebben, want Vera wilt echt niet met het vliegtuig mee. Ze vond het de heenreis echt verschrikkelijk, veel te lang stilzitten en voor de rest had ze het niet bepaald naar haar zin. Ze heeft zo’n beetje de hele reis alles bij elkaar gegild. Wij hebben dus alvast oordopjes aangeschaft, want mijn dochter heeft een enorme longinhoud.

Maar nu ga ik terug naar een jaar geleden. De eerste minuut bestond gelijk al uit een hoogtepunt, want ja ik werd ten huwelijk gevraagd. Ja dat is gelijk het mooiste wat er bestaan kan. De domper was dat ik een paar uur later moest werken. En mijn auto werd een week later nog eens in de prak gereden door twee bankovervallers. Voor de rest werd de eerste maand van dit jaar natuurlijk afgesloten met sneeuw, waar mijn kleine Veratje heel blij mee was. En nog boos op de weerman, want die moet zeggen dat het gaat sneeuwen.

Februari begon met een verkleedfeestje op school, Vera was een echte flik geworden en Koen een Mexicaan en ze hadden allebei een eerste prijs gewonnen met hun verkleedkleren. En dan begonnen de weken die in het teken stonden van een seriemoordenaar die zowel in Nederland als in België actief was. Deze seriemoordenaar vermoorde steeds vrijgezelle mannen van 35jaar die verkoper van beroep waren. Maar ook was onze collega Bruno bestolen van zijn splinternieuwe auto bestolen, die hebben we gelukkig bij een louche autohandelaar terug gevonden. Eind februari stond in het teken van groot uitgevallen eenden. Want door die beesten was Koen van zijn fiets gevallen en heeft een tijdje met krukken moeten lopen. Maar er was nog iemand die dat was overkomen en heeft daarom een paar van die eenden vermoord door vergiftiging. Koen was daar niet bepaald rouwig om, want hij kon een tijd niet lopen.

In Maart kregen we te maken met Tita Tovenaar, of wel meneer Nieuwman de profiler. Daar stonden wij niet echt om te springen maar oké ieder zijn werk, en hij was dan wel weer het best op de hoogte van de moorden van onze seriemoordenaar, die steeds slachtoffers bleef maken. Voor de rest was er niet veel gebeurd in maart.

In April hebben we op een hele simpele manier een wiedplantage opgerold. De eigenaar kwam namelijk zelf aangifte doen dat zijn plantage voor de helft was gestolen. Dat was echt een giller, hij werd er ook niet vrolijker op toen wij de andere helft in beslag namen. Het hoogte punt van April was toch wel dat Britt en ik de seriemoordenares hadden gepakt, de vrouw van de hoofdcommissaris van de Nederlandse KLPD. Maar ik vond mijn 100ste column ook wel een hoogtepunt jullie niet?

Mei begon met een brandalarm op het commissariaat. Gelukkig viel het mee, want het ging om een oefening, dat maakt alles minder erg, maar het was natuurlijk wel even vervelend en toch riskant, maar ja daarom worden deze oefeningen gehouden. Van mijn dochter kreeg ik een slaapkamer Verbot, ik mocht haar slaapkamer niet betreden, want daar lag mijn moederdag cadeautje. Ook kwam een student er achter dat het niet slim is na een spuitbus insecticide leeg gespoten te hebben een pc aan te zetten, want het resultaat is een explosie.

Juni leek wel in het teken van kinderen te staan. Het begon met de begrafenis van een klasgenootje van Vera, die was overleden door van een giftige plant te eten. Ook hadden we een baby die vermoord was door haar 7 jarige jaloerse broertje. Dan nog een verdwaald kind wat wij zochten. En het escorteren van een vrouw die op het punt stond te bevallen. En we hebben ook nog met hulp van de federale een deel van een kinderporno groep opgerold. En thuis lag ik overhoop met mijn dochter, die wilde alles anders dan dat wij willen. Maar gelukkig met het dichterbij komen van de vakantie werd dat minder. Vera heeft ook haar eerste zwemdiploma gehaald, daar was ik toen zeker blij om, omdat we die week een verdrinkingszaak hadden van een meisje van 5 dat niet kon zwemmen.

In juni zijn we op vakantie geweest naar Oostende, de heenreis was echt een grote ramp met een lege tank en daarna nog een kapotte auto. Met ramp er bovenop dat we ook ons huisje niet in konden, daarom hebben we de eerste nacht in het huisje van Britt en Johan geslapen. Koen die kon die dag wel ontploffen. De vakantie zelf was echt heerlijk, en Koen en ik zijn nog met Simon en Dorien naar de disco geweest, echt wel leuk hoor eens een avondje uit gaan. Alleen de tweede week was wat minder weer, behalve de dag dat we Vera kwijt waren, die zat ineens twee windtentjes verder te spelen.
Na de vakantie kwam het werk weer, vervelend genoeg moesten we in een gewone combi ’s nachts op patrouille, 1 inbreker was zo zenuwachtig dat hij onze wagen te pakken nam en wij hem dus.

In augustus had ik een dief in mijn eigen huis, dit was mijn eigen dochter die winkeltje speelde met de dochter van Koens duo-partner, daarvoor gebruikte ze de inhoud van mijn portemonnee. Er was nog een grote roddel op het commissariaat. Volgens sommige was ik zwanger, dat was natuurlijk niet waar, want Koen kan geen kinderen verwekken, hoe mensen zo snel doordenken, ik had alleen een krappe broek aan en was wat misselijk.

In September kreeg ik iets vreselijkst te horen, want ik nu terug gezien niet eens zo heel erg vindt. Want Britt en ik kregen Walter, ofwel de nieuwe Pasmans, wat was hij toch verschrikkelijk in het begin. Tot grote schrik was hij nog eens de zoon van Vera haar juf. We sloten de maand af met een puber die haar handjes thuis niet kon houden, die mishandelde haar ouders.

In oktober heb ik een nieuwe kant van onze Walter gezien. Hij was van een irritant ventje in een flik veranderd. Mijn Veratje was helemaal van de kaart, want Koen was tijdelijk haar meester omdat haar juf ziek was. Ook hebben wat rare zaken gehad. Een vrouw die geslapen had in een meubelzaak en een stiefmoeder die haar stiefdochter een toetje met 10 eetlepels zout erin, daardoor was het kind overleden. En ik was weer hopeloos met het verzetten van de klok, kijken of ik het het komende jaar wel kan.

November starten ik met een dag openbaar vervoer. Vera wilde heel graag met de trein en met de metro en tram. Nou dat werd dus een dag reizen en geweldig dat ze het vond. Koen kreeg zijn tweede ongeluk van het jaar op het moment dat we naar de intocht van de Sint te gaan. We hebben Dorien dan maar met Vera laten gaan en ik ben met Koen naar het ziekenhuis gegaan, en ja daar kwamen we natuurlijk Sam tegen.
We hadden ook nog een bizarre zaak gehad, want er was een meisje van 13 die vertelde dat ze verkracht was, maar ze had zich uitgegeven voor een 18 jarige en sprak met veel mammem af. Als de man het niet goed genoeg had gedaan gaf ze hem aan.

Zo als jullie je vast wel kunnen herinneren stond deze maand voor het grote deel in het teken van Nederland. Maar daar heb ik jullie wel genoeg over verteld en het licht natuurlijk nog vers in jullie geheugen. En het hoogte punt was natuurlijk mijn huwelijk, het hoogtepunt van het jaar natuurlijk.

Maar ik wens iedereen een heel gelukkig en gezond nieuwjaar en volgend jaar schrijf ik niet meer van Australië maar weer gewoon uit Gent.

Groetjes van Tony

(flikken10) (30-12-05)