Tandarts

Heey allemaal

Ik moest afgelopen week naar de tandarts en wie mij kent weet, ik houd niet van alles wat met het woordje arts te maken heeft, dus jullie zullen begrijpen hoeveel zin ik hierin had. GEEN. Ook mijn Vera en Koen konden de lol van dit uitstapje nog niet echt inzien, maar ja wat moet dat moet en dus zijn we braaf gegaan. Nou zijn Vera en ik gezegend met een heel goed gebit en zorg ik er altijd voor dat Vera heel goed haar tanden poetst en ik help daar nog altijd bij, wij hadden allebei geen gaatjes. Voor Koen is het meestal een ander verhaal, maar ook hij had netjes gepoetst er was gewoon niks aan de hand. 
Net toen we weg wilden gaan vroeg de tandarts of hij mij even alleen kon spreken. Hij wist dat ik bij de politie werkte en wilde mij duidelijk iets zeggen. Toen ik alleen met hem stond vertelde hij mij dat hij een vermoeden had van kindermishandeling. Bij zijn buren thuis hoorde hij al maanden enorme ruzies, slaan en gooien met deuren en kleine kinderen huilen. Ook zag hij zijn buurmeisje van zes altijd met lange kleren lopen, zelfs toen het zo warm was en mag het kind niet spelen met zijn kinderen of andere kinderen in de buurt. En toen hij haar vorige week in de stoel had kon hij duidelijk een handafdruk zien om de pols van het kind en zag hij dat er een tand was afgebroken, wat volgens de vader kwam omdat het kind was gevallen, drie dagen eerder. Op zich zou dat laatste wel kunnen, maar hij beredeneerde dat als je kind een tand kapot valt je gelijk naar de tandarts gaat en niet drie dagen wacht. Hij vond dat hij het nu eindelijk aan iemand moest vertellen en toen die mijn dossier doorlas omdat ik die dag zou komen en zag welk beroep ik deed, vond hij het nu tijd worden om het te vertellen. 

Nadat ik zijn naam adres en telefoonnummer had opgeschreven en het adres van de buren heb ik Koen en Vera thuis afgezet en ben ik naar het commissariaat gegaan. Daar heb ik het verhaal voorgelegd aan Britt en Nadine en die vonden het verhaal ernstig genoeg om eens een bezoekje te brengen aan het huis. 

Daar aangekomen zaten de gordijnen dicht en leek het erg donker in huis. Toen we aanbelden deed een klein meisje van ongeveer een jaar of zes open. We vroegen of haar papa en mama thuis waren. Vanuit het huis hoorde ik iemand schreeuwen en schelden tegen het kind waarom ze de deur had open gedaan. Het kind kromp helemaal ineen en vroeg of wij weg wilden gaan, maar wij zeiden dat we van de politie waren en dat we even met haar vader wilden praten. Toen de man ons zag en wij onze badge lieten zien zette hij het op een lopen. Voordat wij er erg in hadden had hij Britt en het kind een flinke duw gegeven en rende hij door de voordeur het huis uit en de straat op. Britt viel tegen de bank, maar volgens haar ging dat wel goed, het kind had iets minder geluk, die viel met haar hoofd tegen de tafel en had een gat in haar hoofd. Ik heb toen snel een handdoek gepakt, en het meisje, wat Vera heette in de auto gezet, terwijl Britt de mannen belde voor een huiszoeking. We zijn toen naar het ziekenhuis gereden. Daar bleek dat het niet zo erg was en dat ze de wond konden lijmen, we hebben Mihriban ook gevraagd haar verder te onderzoeken en een medisch attest te maken. Daarna hebben we haar meegenomen naar het commissariaat. Toen we Vera gingen ondervragen bleek dat ze nadat haar oma was overleden een half jaar geleden steeds door haar ouders werd mishandeld. Haar vader dronk en haar moeder was altijd weg en als ze kwam was ze depressief en boos en liep ze altijd te schelden. We hebben Vera toen gevraagd of ze bij iemand terecht kon. We hebben toen een tante gebeld die in Brussel woonde en die kwam haar gelijk ophalen. Ze wist dat het slecht ging in het gezin, maar zo erg wist ze niet en ze beloofde heel goed voor het meisje te zorgen zolang het onderzoek liep. We hebben haar verteld dat ze bezoek kon verwachten van de kinderbescherming en ze zei dat ze alles zou doen om haar nichtje te helpen. 

Dit alles was dinsdag gebeurd. Raymond en Pasmans hebben heel veel dingen gevonden bij de huiszoeking, maar omdat we nog met de zaak bezig zijn en de ouders nog steeds voortvluchtig zijn kan ik daar niet teveel over vertellen.

Ik ga nu met mijn Vera wat leuks doen om deze verschrikkelijke zaak wat te vergeten en ik hoop dat ik jullie volgende week de uitkomst van deze zaak kan vertellen.

Groeten Tony 

(flikkenfan) (1-9-06)