Betekent 9 jaar nou helemaal niks?

Heey allemaal,

Ik sta nog steeds te trillen op mijn benen. Ik heb namelijk net na 7 dagen wachten een gesprek met Britt gehad. 

Jullie weten allemaal waar het vorige week is geëindigd. Britt met Johan in het park en ik wachtend op een telefoontje. Ik heb die avond 20 keer gebeld, maar haar mobiel stond uit en thuis was ze niet, tenminste dat zei Dorien. Ik heb tot 01.00 bij de telefoon zitten wachten, NIKS. Ik was zo verdrietig, waarom Britt en waarom wil ze mij nu niet zien. Zaterdag en zondag hadden we afgesproken om een weekendje met Koen zijn ouders weg te gaan. Ik had me er de hele week op verheugd, maar na vrijdag was ik er met mijn hoofd niet bij. Ik heb keer op keer gebeld, maar ik kreeg of de voicemail (die onderhand wel vol moet staan met mijn smekende oproepen) of Dorien die zei dat Britt niemand wilde spreken. Ik werd er depressief van. 9 jaar lang hebben we alles gedeeld en juist deze beslissing wil ze in haar eentje nemen. Ik bedoel het is ook mijn leven en natuurlijk snap ik wel dat het voor haar de ideale kans is en een geweldige promotie, maar wij samen, dat kan toch niet anders. Ik heb me er zaterdag maar bij neergelegd en geprobeerd om te genieten van het weekend. Dat is me uiteindelijk toch een beetje gelukt, het was prachtig weer en Koen’s ouders hadden vreselijk hun best gedaan met koken en gezellig maken. Maandag ochtend stond ik met frisse moed op, ik dacht als het zo lang duurt zit ze zo gewoon weer achter haar bureau. Maar ik kwam bedrogen uit, geen Britt en toen Nadine kwam kreeg ik bijna dezelfde woede aanval van de vrijdag ervoor. Britt had het de hele week vrij gevraagd en ook gevraagd om haar niet te storen. Ze moest nadenken. Het was echt een klap in mijn gezicht, als ze zo lang moest nadenken over dit, wat betekent onze band dan voor haar. Ze had niks van zich laten horen. Ik ben woedend opgestaan en weggelopen. Ik ben naar zee gereden, heb Koen gesmst dat ik moest uitwaaien en dat hij zich geen zorgen moest maken en dat ik Vera zou ophalen. Vervolgens heb ik eerst 3 uur langs het strand gelopen, heerlijk uitgewaaid. Ik heb alles voor mezelf op een rijtje gezet. Als Britt zou weggaan ga ik ook. Ik bedoel ik ga niet nog eens met een rare collega proberen. Desnoods vraag ik overplaatsing aan naar Britt haar nieuwe team. Ik kan Nadine namelijk niet meer in de ogen kijken. Ze moet dit geweten hebben. Iemand vraagt zo’n promotie toch aan en ik kan me niet voorstellen dat Britt dat heeft gedaan, zonder het mij te vertellen. Vervolgens heb ik Nadine gebeld dat ik de rest van de week ziek was. Ze zei dat ze wist dat ik niet ziek was en dat ze dit niet vond kunnen. Ik zei dat ik ernstige maagpijn had van iets en dat zolang die maagpijn niet over was ik niet terug kwam. Ze kon er bepaald niet mee lachen en zei dat ze op dinsdag met me wilde praten. Ik heb haar gezegd dat zolang Britt niks van zich liet horen ik ook niet met haar zou praten. Daarna ben ik naar huis gegaan en heb het hele huishouden gedaan, de was, de strijk, de ramen gezeemd, het hele huis gestofzuigd echt het hele huis had er nog nooit zo schoon uitgezien. Daarna ben ik Vera op gaan halen en zijn we gaan zwemmen. De rest van de week heb ik dingen gedaan die ik altijd wilde doen, maar waar ik nooit tijd voor had. Ondertussen heeft Nadine ongeveer 20 keer mijn voicemail ingesproken, van heel boos tot heel medelevend. Ze snapte best dat ik geschokt was, maar ik moest me als een volwassen persoon gedragen en komen werken, ik was nodig. Ik heb haar terug gebeld en gezegd dat ik het heel fijn vond dat zij vond dat ik nodig was, maar zolang Britt dat niet vond kwam ik niet terug. En vandaag kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje. Britt, ze wilde praten, of ze langs mocht komen. Ondertussen had ik zo lang gewacht dat ik eigenlijk nee wilde zeggen, ik bedoel mag zij ook even zweten? Maar dat kon mijn hart niet aan. Dus heb ik gezegd dat als ze niet heel snel bij mij thuis was ik haar niet meer hoefde te zien, ze beste wel dat ik boos was. 
Toen ik haar gezicht zag toen ze aankwam wist ik het zeker. Ze had gekozen voor de promotie. Ze zag er uit of ze nachten niet had geslapen. Langzamerhand kwam het hele verhaal eruit. Hoe ze op vrijdag te horen had gekregen dat ze een promotie had gekregen, wat die promotie inhield en wat de gevolgen ervan waren. Dat stuk had ik ook meegekregen. Maar vervolgens kwam het hele verhaal eruit, dat deel van het verhaal waar ik nou helemaal niet aan had gedacht. Over deze promotie had ze altijd gedroomd, dit was haar ultieme droom, die van haar en MARK. Oeps, daar heb ik echt nooit aan gedacht. Ze heeft de hele week tussen twee werelden geleefd. Tussen haar droom met Mark en haar vriendschap met mij. Ze wist niet of ze haar droom, haar laatste droom met Mark moest opgegeven, maar haar vriendschap met mij wilde ze ook niet kwijt. Ik voelde me zo schuldig. Ze heeft de hele week gepraat, met Johan, Dorien, Simon, met haar ouders, de moeder van Mark. Uiteindelijk zei iedereen hetzelfde, je moet kiezen voor je vriendschap, partnerschap, dat zou Mark ook hebben gedaan. En als ze echt commissaris zou moeten worden, als dat dan zo voorbestemd zou zijn, dan zou ze de kans nog wel eens krijgen. Ik zei, dus je blijft. En toen zei ze ja. Vervolgens hebben we twee uur samen gehuild, ja kijk we waren er allebei van slag van. En nu zitten we hier, samen mijn column te beoordelen. 

Ik hoop jullie volgende week te kunnen vertellen dat ik het weer goed gemaakt heb met Nadine, want volgens Britt heb ik het ernstig verbruid bij Nadine en dat had ze niet verdiend. 

Nou heel fijn weekend

Groetjes Tony

(29-09-2006 Flikkenfan)