PECH

Heey allemaal,

Hier ben ik dan, veel te laat, maar ik heb een goede reden. Ik heb mijn hoeveelheid pech voor een heel jaar wel gehad. Okee, ik zal het even uitleggen. Zoals jullie weten van mijn vorige column zou ik dit weekend op vakantie gaan. Dat op vakantie gaan is gelukt maar vraag niet hoe.
Gisteren middag zouden we vertrekken, ik had Koens auto helemaal volgepakt. Eten, drinken (voor onderweg), kleren, speelgoed, zwemspullen, boeken (ja, Tony gaat lezen) knuffels en ga zo maar verder, we gaan maar kort maar wat ik bij me heb, kunnen we maanden blijven. Koen ging ’s middags nog even naar een vriend, om een windscherm voor op het strand te halen. Hij kwam pas 3 uur later terug, de vriend van hem had eerst nog alles moeten opzoeken, jullie zullen begrijpen dat ik al een beetje de zenuwen aan het krijgen was. Ik heb ondertussen Britt maar gebeld, die was ook druk aan het inpakken, maar die zouden pas ’s avonds vertrekken omdat Johan nog moest werken en Simon nog bij zijn moeder was. Britt had natuurlijk een lijstje en totaal geen stress, dus die heeft mij nog wat dingen gezegd wat ik niet moest vergeten, strandspeeltjes, EHBO-trommel en een nachtlampje voor Vera omdat het daar ’s nachts donker is. Eindelijk kwam Koen terug, hebben we wat gegeten en toen zijn we vertrokken. 

Na een half uurtje kwamen we erachter dat we waren vergeten om te tanken, dus gelijk bij het eerste tankstation eraf, waar we een uur hebben gestaan omdat het er zo druk was. Toen we er weg waren konden we direct aansluiten in de file en nog een kwartiertje later hoorden we rare geluiden onder de motorkap. Koen heeft de auto gelijk aan de kant gezet en toen hebben we gewacht op hulp. Na twee uur, kwam er eindelijk een auto van de hulpdienst die onze auto aan een grondige inspectie heeft onderworpen. Ondertussen moest Vera plassen en die wilde niet in de berm, dus moest ik eerst een uur gehuil aan horen en is ze toen uiteindelijk van pure onmacht toch maar in de berm gaan plassen. Het was eigenlijk heel erg zielig. We hebben ook maar wat gegeten, want het was blijkbaar erg druk bij de garage’s. Onze auto had maar een klein mankement, maar het koste ons 80 euro, voorrijkosten en het maken, Koen was woedend. Ik heb hem beloofd, dat ik de hulpdienst na zou trekken, want volgens Koen was het dus veel te veel. Zoals jullie misschien wel zullen begrijpen was de sfeer dus steeds minder. Toen konden we weer verder.

De rest van de reis ging aardig, maar toen we aankwamen, was het volgende probleem al weer aanwezig, ons huisje was nog niet leeg, ik dacht dat Koen ontplofte, de mensen hadden al weg moeten zijn, maar ook zij hadden problemen met de auto en ze hadden van de beheerder gehoord dat ze nog even konden blijven, hij was ons helemaal vergeten. Ik was in staat om de man een knal te verkopen toen ik ineens de stem van Dorien hoorde, wij hadden er zolang over gedaan dat Britt en Johan, die een uurtje eerder waren vertrokken dan ze dachten, eerder aan waren gekomen dan wij, dus wij zijn maar met Dorien mee gegaan naar het huisje dat naast ons huisje lag en daar hebben we dus op matjes en de bank de nacht doorgebracht. 

Vanmorgen konden we eindelijk in ons eigen huisje, vandaar dat ik nu pas schrijf. 

Ik hoop dat ik volgende week een wat vrolijker column kan schrijven

Groetjes (en kusjes van Vera) Tony 

(flikkenfan) (9-7-05)