T. - Het vervolg

Hallo.

Als ik jullie een hele week in spanning heb gehouden omtrent dat schriftje van Dorien, dan spijt mij dat. Ondertussen ben ik nog niet veel meer te weten gekomen. 

Wanneer Dorien woensdagavond thuis kwam, ondertussen lag ik al in de zetel met een glas wijn, en nietsvermoedend naar haar kamer trok, ben ik beginnen tellen. Eén… Twee… Dr… ‘Mama, godverdomme! Wat is er hier gebeurd?!’ Nog geen vijf tellen later stond ze vlak voor mijn neus. ‘Wie niet horen wil, moet voelen.’ ‘En mijn kleren? Waar zijn die? Heel mijn kleerkast is leeg!’ ‘Dorien, je kleerkast was al weken leeg, want al je kleren lagen op de grond. En wat op de grond ligt, beschouw ik als vuilnis.’ ‘Je wilt toch niet zeggen dat… Je hebt alles toch niet weggesmeten?!’ ‘Alles is weg…’ ‘GODVE…’ ‘… van op je kamer en zit allemaal in vuilniszakken in de kelder.’ Dorien’s reactie was best wel grappig. Ze was nog boos, maar tegelijkertijd ook opgelucht én ook wel een beetje dankbaar dat haar kamer eindelijk terug leefbaar was.

Ik heb Dorien nog enkele dagen gerust gelaten en niets gevraagd in verband met haar schriftje en de mysterieuze T., want ik wist dat ze nog steeds met lange tenen rondliep. Wanneer we zaterdag samen waren gaan shoppen en we nadien nog een lekkere pannenkoek zijn gaan eten, ben ik toch beginnen polsen naar Toon. Heel voorzichtig hoor… Hoe het op school is, met haar punten en uiteindelijk hoe haar geschiedenis vlot. ‘Je haatte dat vak vroeger toch verschrikkelijk?’ ‘Haten… Dat is een groot woord en de geschiedenis van enkele jaren geleden, is die van vandaag niet meer hé, ma.’
Ik wist dat ik me op gevaarlijk terrein bevond, maar ik moest het gewoon weten. ‘Die leerkracht van geschiedenis, Toon is het zeker, wat vindt je daar eigenlijk van?’ ‘Euhm… Goh… Waarom wil je dat weten?’ Rode wangen en een vijandige opstelling. Ik wist genoeg. ‘Niets. Laat maar…’

Ach ja… Hoeveel meisjes worden er wel niet verliefd op hun leraar? Ik denk niet dat ik iets ga zeggen over dat schriftje, want als Dorien het gevoel krijgt dat ik haar te veel controleer, klapt ze terug helemaal dicht en dat wil ik ook niet.

Momenteel probeer ik het allemaal zoveel mogelijk te relativeren. Die man weet hopelijk ook wel hoe hij daarmee moet omgaan. Zo’n kalverliefdes gaan snel voorbij. Ik weet wel dat ze nadien met een gebroken hart zal zitten en wanneer het zover is zal ik er voor haar zijn hé… ‘That is the job of a mother.’

Tot volgende week en geniet allemaal van het mooie weer,

Britt.

(© Lieneke, 27/04/’07)