DE WEG KWIJT
Hallo allemaal.
Sommigen zullen wel af en toe een reclamespotje over de ‘Flikkendagen’ in Gent opgemerkt hebben op Eén. Wel, deze Flikkendag en SportDOEdelsdag vonden afgelopen weekend plaats. En op zulke dagen moeten wij, als politie, natuurlijk werken. Sommigen hebben leuk werk, anderen iets minder leuk werk.
Wie welke job krijgt, werd vorige week donderdag bepaald. In een mandje liggen allemaal papiertjes met de mogelijke jobs, waar ik er dan eentje moest uitnemen. Die jobs zijn heel uiteenlopend. Van verkeer regelen tot aan een standje staan.
Er zijn daar natuurlijk leuke, maar ook minder leuke jobs bij. Nadat ik Nick en Raymond al een treurig gezicht had zien trekken, kreeg ik meer hoop dat mijn job best wel ging meevallen. Het leek erop dat de saaiste dingen er al uit waren. Ik trok mijn briefje en las het …
En ik las het nog eens…
‘Assistentie fietsengraveringen.’
Nou ja zeg! Waarvoor hebben die mensen nu nog assistentie nodig? Moet ik de hele tijd die fietsen gaan vasthouden? Ik zag het al niet echt zitten om op een zondag te werken, maar nu had ik al helemaal geen zin meer…
De Flikkendag op zondag begon omstreeks 10 uur, maar ik was een uurtje later slechts op m’n lokatie aan de Hoogpoort aangekomen. Ik heb tot 14 uur ‘geassisteerd bij het fietsen graveren’, maar toen was ik het toch beu hoor. Ik heb tegen mijn collega gezegd dat ik even naar het toilet moest, maar ik ben nét iets langer weggeweest. Ik ben namelijk zelf een ‘Flikkendagtoerist’ gaan spelen.
Eerst ben ik even naar het E. Braunplein gaan kijken, maar daar was net iets te veel volk naar mijn zin. Dan ben ik doorgezakt naar de groentenmarkt, waar je allerlei streekgerechten kon kopen. Daar heb ik dan ook mijn buikje rond gegeten. Vervolgens ben ik nog enkele pleinen gaan bezoeken en heb ik ook de Flikkenparade even van op afstand bekeken.
Dan ben ik terug gekeerd naar het Emile Braunplein waar de acteurs van ‘Flikken’ op het podium stonden. Daar heb ik nog eventjes naar de liedjes van een zekere heren Tijsmans en Vanderstukken staan luisteren en ben dan terug gekeerd naar mijn fietsengraveringen-bende. Wanneer een van mijn collega’s vroeg waar ik zo lang had gezeten, antwoordde ik …
… Ik was de weg kwijt …
Groetjes,
Britt.
(© Lieneke, 05/10/07)
|
