GESTOLEN GSM. OF TOCH NIET?

Hallo iedereen.

Maandag kregen Merel en ik een tip van een meisje die wist te vertellen dat ze iemand kende die in het bezit was van een gestolen gsm. Die vriend zat bij haar op school en aangezien ze later ook bij de politie wou gaan werken, vond ze het haar plicht om dit aan te geven. Ze wist enkel dat hij Dylan heette en wat zijn telefoonnummer was. Rond tien uur heb ik hem proberen te bellen, maar hij nam niet op. Even later besefte ik dat hij dan waarschijnlijk in de klas zat. Omstreeks halféén heb ik nog eens gebeld en toen nam Dylan de telefoon wel op. ‘Hallo.’ ‘Hallo, politie Gent. Zou u het zien zitten om omstreeks vier uur naar het commissariaat in de Belfortstraat te komen?’ ‘Waarom precies?’ ‘We zouden graag uw mening over iets willen Dylan …’ ‘Vansande.’ ‘Ok. Tot straks, Dylan.’

Iets na vier uur zat er voor Merel en mij een tengere jongen, die ik eerlijk gezegd niet in staat zag om te stelen. Merel begon het verhoor. ‘Beste Dylan, mag ik vragen om je gsm even op tafel te leggen.’ Hij gehoorzaamde en deed wat hem gevraagd werd. Ik vroeg hem waar hij deze gsm vandaan had. ‘Gevonden… Met carnaval…’ ‘Gevonden…’ ging ik verder. ‘Die gsm lag daar zomaar voor het grijpen?’ ‘Maar jáá. Ik was op weg naar het toilet en plots zag ik hem daar liggen.’ Hij begon nogal geïrriteerd te geraken. ‘En je neemt hem zomaar mee?’ ‘Ja…’ ‘Mag ik vragen wat je vorige gsm was?’ vroeg Merel, ‘Toevallig een goedkoper type dan deze hier? Want hierop staat echt alles hé, fototoestel, mp3-speler,…’ Aan de jongen zijn uitdrukking, kon je al zien wat het antwoord op deze vraag was.

Dylan bleef echter bekennen dat hij deze gsm gewoon had gevonden. Maar hij had er wel nooit aan gedacht om de gsm gewoon binnen te brengen als gevonden voorwerp. Maar bon, ik heb alles opgesteld in een proces verbaal en opgestuurd naar de jeugdrechter. Hij kan aangeklaagd worden voor stelen en het vernietigen van andermans eigendom, aangezien hij de simkaart van de eigenaar van de gsm had weggegooid. Er zal in ieder geval iets over deze zaak op zijn jeugdstrafblad komen te staan. Jammer voor Dylan, maar hij zal nu wel twee keer nadenken wanneer hij iets vindt dat hem niet toebehoord.

Wanneer ik dinsdagavond thuis kwam, kreeg ik plots de volle lading over me van Dorien. ‘Heb jij Dylan verhoord?’ ‘Ken jij die dan?’ ‘Mama, hij zit in mijn jaar. Je gelooft dat toch niet hé? Dat hij die gsm zou gestolen hebben? Hij heeft zelf nog liggen opscheppen over het feit dat hij die gsm had gevonden. Gevonden, mama, niet gestolen!’ Ik was eerlijk gezegd nogal onder de indruk van Dorien’s gepleit. Ze zou een excellente advocate kunnen worden. ‘Kijk Dorien, die zaak met Dylan zit nu bij de jeugdrechter. Ik kan er niets meer aan veranderen. Wat zijn straf zal zijn, weet ik niet. Maar…’ ‘Maar wat?’ ‘Ik kan natuurlijk altijd een goed woordje voor hem doen, als jij dat wilt.’ ‘Dat wil ik graag ja, want hij is écht niet schuldig.’

Iets weigeren aan je dochter gaat echt moeilijk. ‘Mama, mag ik alsjeblieft die schoenen? Alé toe, ik zie ze zóó graag.’ Even lief kijken en ik ben verkocht. Ik vrees dat ik de laatste tijd nogal ‘een softie’ ben geworden… Hoog tijd om daar verandering in te brengen misschien?

Nog een fijne dag,
Britt.

(© Lieneke, 11/05/’07)