Honderd en Moederdag

Hoihoi!

‘Mja, ik kom zo.’ Met mijn ogen dwong ik Lien, Hanne en Lieselot om te vertrekken. Ik zuchtte. ‘Die zitten dus de hele tijd te zágen hè.’ 
‘Hoezo?’
‘Awel... Ik zou niet genoeg tijd aan hen besteden.’
‘Ah...’
‘Ik zit de ganse dag bij hun in de klas.’
‘Ahja?’
‘Ja.’
‘Misschien hebben ze wel gelijk, hm?’
‘Maar nee. Ze zijn gewoon egoïstisch bezig. Ze zijn het niet meer gewend dat ik een lief heb. Neeneenee, ik ga niet toegeven. Geen duimbreed!’ Dat laatste zei ik harder, zodat de kans groter was dat Lien, Hanne en Lieselot ‘t ook gehoord hadden. Ik stond op. ‘Zullen we naar buiten gaan?’ Sam knikte. Hand in hand liepen we het plein op.

Vandaag heb ik nog even een aantal lastminuteinkopen gedaan voor mama. ‘t Is deze zondag moederdag hè... De winkels puilden uit van de parfums en Dove- en Nivea-cadeaupakketten... Iets originelers hadden ze niet. En hadden ze het wel gehad, wist ik waarschijnlijk toch niet wat kopen. Binnen vijf minuten zat ik weer terug op mijn fiets. 

Eenmaal thuis kwam mama direct naar mij toe. Ze had niet eens door dat ik een plastic tas bij had, laat staan dat ze daar de conclusie uit trok dat de inhoud wel eens voor haar bestemd kon zijn. ‘Dorien, we moeten eens praten...’ Dat zegt genoeg natuurlijk. ‘Wat heb ik nu weer fout gedaan?’, vroeg ik, terwijl ik mijn jas uittrok en ‘m aan de kapstok hing. Ze zuchtte. ‘Niks liefje, niks. Alleen...’ Ik keek haar aan. ‘Alleen wat?’ 
‘Simon zegt dat je je vriendinnen verwaarloost en afsnauwt sinds je met Sam bent...’
Ik zuchtte. ‘Simon zegt zoveel...’
‘Ik maak me zorgen, Dorien... ‘t Is niet fair tegenover je vriendinnen als je hen laat barstten omwille van een jongen.’
‘Moei je gewoon niet, oké?’, zei ik luid, waarna ik de trap op rende. ‘Ik ben op mijn kamer. Ik hoor het wel als we gaan eten.’

Mijn administratie vindt dat dit mijn 100e column is... Wauw... ... Dat betekent dus eigenlijk dat ik jullie binnenkort al twee jaar verveel met mijn leventje! Woeha... Mijn ma zal zeggen dat ik volwassener geworden ben... Phoe...

Nouja..., ik ga jullie eens laten. Djembé wil naar buiten. Tot volgende week maar weer!

Kus,

Dorien.

(©June, 11/05/07)