... is wet...

Hoi,

‘En dus zeg ik tegen hem dat als hij het toch beter weet, dat hij ‘t dan helemáál mag maken. Hij heeft het nog gedaan ook.’ Hanne grinnikte. Simon was naast mijn tafel komen staan en kuchte. ‘Misschien had je dat beter niet gedaan...’ Zonder nog iets te zeggen, schoof hij mijn snelhechter op mijn tafel en deelde ook de andere mapjes uit. Vol verbazing keek ik naar de rechter bovenhoek van het voorblad van mijn werkstuk: de rode inkt op het witte blad maakte het misschien nóg dramatischer dan het al was, maar er stond een grote twee. Ik voelde een hand op mijn schouder, en toen ik omkeek zag ik dat het die van Lieselot was. ‘Ach, trek ‘t je niet aan,’ zei ze, ‘het telt toch niet zo heel zwaar mee. Je haalt dat wel weer op.’

‘Een twéé dus, hè.’ 
Sam grijnsde. ‘Misschien in het vervolg toch zélf je huiswerk maken, in plaats van het aan Johan te vragen.’ 
‘Maar allez, wat had jij gedaan als je stiefpa zo betweterig zou doen?’
Sam haalde lachend zijn schouders op. ‘Ik had alles van internet geplukt. Ook zonder stiefpa trouwens...’ Ik glimlachte. ‘Goeie tip! Moet ik onthouden...’ Ik zette mijn cola op tafel en ging wat dichter bij hem zitten, en ik begon zowat te zweven toen ik merkte dat hij zijn arm om mij heen wilde slaan. ‘Dorien...?’, begon Johan, ‘Is het onderhand niet tijd dat Sam eens naar huis gaat? We gaan zo eten.’ Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. ‘De volgende keer spreken we bij jou thuis af,’ mompelde ik tegen Sam. Hij knikte. ‘Da’s goed,’ waarna hij een zoen op mijn wang drukte. ‘Ik zie je morgen wel, hm?’ Hij stond op en liep naar de deur, ik huppelde er achter aan. Terwijl hij zijn fiets van het slot haalde, probeerde ik zo sexy als ik maar kon in de deuropening te hangen. ‘Ik kijk er al naar uit...,’ zei ik zacht, waarna ik mijn tong uitstak. We glimlachten. Hij kwam dichterbij en zoende mij nog even op zijn perfecte en über-goddelijke manier. ‘Tot morgen,’ zei hij, waarna hij op zijn fiets sprong en wegreed. ‘Daaaaag!’, zei ik nog. Daarna ging ik naar binnen.

Terwijl de vlindertjes mijn hersenen nog verdoofden, kwam Johan naar mij toe. ‘Dorien, ik zou liever hebben dat Sam niet zo vaak meer komt.’ Hij keek mij serieus aan. ‘We maken ons zorgen. Om jou, en om je schoolresultaten. En ook over de band met je vriendinnen, trouwens.’ ‘Wat bedoel je nu feitelijk?’, vroeg ik. ‘Ik bedoel dat we regels gaan opstellen,’ zei Johan, nog altijd even serieus, ‘Enfin, met we bedoel ik je moeder en mezelf, want als jij er iets over te zeggen hebt zou Sam hier komen inwonen...’ ‘En aan wat voor regels had je gedacht?’, vroeg ik zo beheerst mogelijk; van binnen kookte ik ondertussen. ‘We willen niet dat Sam meekomt naar huis als je de volgende dag naar school moet,’ ging Johan rustig verder, ‘en als je examens hebt, komt hij alleen op vrijdag.’ Ik zuchtte diep. ‘Weet je zeker dat ik hier níks op te zeggen heb?’ Ik keek hem kwaad aan. ‘Héél zeker,’ zei Johan beslist, waarna hij zich omdraaide en in de keuken verder ging met het avondeten.

...

Fíjn is dat. ... Niet dus, hè! Arrrggggghhhh!!! De wil van stiefpa... *zucht*

Dorien.

(©June, 18/05/07)