Status ikkenieweten

Hoi,

Ik keek op mijn horloge en zuchtte. ‘’t Spijt me, Sam, ik moet nu echt gaan. Simon zal thuis al wel gezegd hebben dat ik bij jou was na schooltijd en in dat geval zit ik nu al flink in de problemen.’ ‘Hoe zo dat?’, vroeg hij verbaasd, ‘Ik mocht toch alleen niet meer bij jou thuis komen?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Johan steigert al bij het horen van je naam, dus ik denk dat ik beter zoveel mogelijk thuis ben, zonder jou wel te verstaan...’ Ik keek hem aan. ‘Sorry Sam, ik wou dat Johan iets soepeler was tegenover vriendjes...’ 
‘Nouja, misschien mogen we elkaar wat meer zien buiten school als hij ziet dat het goed gaat zo?’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Johan houd graag heel erg vast aan zijn regeltjes. Ons ma iets minder...’ Ik glimlachte. ‘Misschien kan ik hem via haar bespelen. Ik zal wel een plannetje uitdenken.’ We namen afscheid en ik vertrok naar huis. 

Eenmaal thuis kreeg ik de volle laag van Johan. Ik moest voortaan dírect naar huis komen, géén Sam, en zeker geen half uur na schooltijd... ‘Zúcht!’, zei ik, ‘En Simon zit hele dagen met zijn vrienden in het centrum als de zon even schijnt. Daar zegt ge niks over.’ ‘Er is één groot verschil,’ zei Johan, ‘Simon maakt zijn huiswerk, hij leert hard, en hij haalt goede cijfers. Dat geldt niet voor jou. Sinds je met Sam bent, heb je nog maar één voldoende teruggehad, en dan was het nog maar nét een voldoende.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik wil dat je je weer gaat richten op school, dat je weer je best gaat doen om ervoor te zorgen dat je niet blijft zitten. En desnoods ten koste van Sam.’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Wablief?’ ‘Desnoods ten koste van Sam,’ herhaalde Johan, ‘Als het zo doorgaat ga ik je verplichten om het uit te maken. Geen vriendjes meer dan.’ Ik versteende zowat. ‘Dat wil ik niet,’ zei ik zacht. ‘Ik zie Sam graag.’ 
‘Dat kan best zijn, maar ik wil niet dat je schoolresultaten onder die verliefdheid gaan lijden.’

Even bleef het stil. ‘Ik ga Djembé uitlaten.’ Ik riep Djembé en lijnde hem aan. Zonder nog iets te zeggen ging ik naar buiten en sloot de deur. Ik heb heel langzaam gelopen, ondertussen bedenkend wat ik het beste zou doen om én mijn punten op te krikken én toch met Sam te blijven... Toen ik thuis terug binnenliep wist ik het nog steeds niet. Één ding weet ik zeker: ik wil Sam niet kwijt.

Zúcht.

Dorien.

(©June, 25/05/07)