Na een waterig zonnetje...

Hoi,

‘En? Zwaar gebuisd?’
‘Moah, ‘t valt mee, bijna drieënzestig procent.’
‘Met hoeveel buizen?’
‘Twee maar.’
‘Nuja, dat valt nog mee, ‘t is ooit erger geweest.’
‘Ja?’
‘Ja. Ik heb er ooit vier gehad.’
‘Dan valt het inderdaad mee ja... Maar soit, vergeleken met Simon...’
‘Ga je mijn humeur nu alweer verpesten?’
‘Neenee...’
‘Dus wel hè. Danku ma!’

Achja, Simon is overal beter in. Hij haalt betere cijfers, hij doet beter zijn best, hij heeft zijn leven beter op orde, et cetera. Maar ik zal ‘m nog wel eens een poepje laten ruiken. Dorien is back, en ze gaat haar cijfers opkrikken. Komt dat zien, ség amaai! En bel de mannen van de schoolkrant!

Maar na een waterig zonnetje komt áltijd regen. Dat bleek vandaag maar weer. Terwijl het buiten góót, kwam Johan binnen, véél vroeger dan normaal. ‘Johan?,’ vroeg ik, ‘Wat doe jij hier?’ ‘Is u mama thuis?’, vroeg hij; zijn gezicht sprak boekdelen: troublestroublestroubles. ‘In de keuken.’ Zonder nog iets te zeggen liep Johan door de living naar de keuken. Ik hoorde hem en mama zachtjes praten en kon daardoor niet verstaan wat ze zeiden, maar hun lichaamstaal sprak óók boekdelen: nog meer troubles. Terwijl Johan iets uit een van de lades nam en dus uit het zicht verdween, zag ik aan mama dat ze geschrokken was, maar ze keek toch zo zelfverzekerd, zoals ze ook wel eens kijkt als ze weer een of andere grote zaak op ‘t werk heeft opgelost. Dan begint ze altijd over promotie blablabla, nuja, ik wist even niet wat dat met Johan te maken zou kunnen hebben. 

Op een gegeven moment waren mama en Johan uitgepraat. Ze gaven elkaar een zoen en Johan liep weer door de living. ‘Wat is er aan de hand?’, vroeg ik nog, maar Johan liep mij straal voorbij, en ging weer weg. Ik draaide mij om naar mama en liep naar haar toe. ‘Wat is er aan de hand?’, vroeg ik opnieuw, nu luider. ‘Niks, lieverd,’ zei ze, terwijl ze mijn wang streelde, ‘niks om je zorgen over te maken.’ Ik zuchtte. ‘Op zo’n moment maak ik me juíst zorgen.’ Mama glimlachte. ‘Niet doen.’ 

Even bleef het stil. ‘Jullie gaan toch niet scheiden hè?’ Mama grinnikte. ‘Nee, dat zéker niet.’ Ze nam mij vast; da’s haar tactiek om te zorgen dat er geen vragen meer komen. Ik zuchtte. 

...

Wat moet ik nou met mijn sublieme rapport?

Kus,

Dorien.

(©June, 01/06/07)