De wafeltactiek
Hoi,
‘Met Dorien...’
‘Is Johan thuis?’
‘Wie is dit?’
‘Dat is even niet belangrijk. Is Johan thuis? Het heeft haast.’
‘Uh, neen, Johan is niet thuis. Kan ik misschien iets doorgeven?’
‘Zeg maar dat hij mij terugbelt.’
‘Oké. Wat is uw nummer meneer?’
‘En snel.’
‘Uh...’
Beepbeepbeepbeep...
‘Hallo?’
Beepbeepbeep...
‘Ség, zoek ‘t uit hè...!’
‘Johan, d’r heeft daarstraks iemand voor u gebeld.’
‘Ah? Wie?’
‘Geen idee. Een meneer, hij heeft zijn naam niet genoemd. Hij moest je spreken en het had haast. Toen ik zei dat je er niet was, zei hij dat je hem maar moest terugbellen. Een telefoonnummer heeft hij niet gegeven. Ik neem aan dat jij wel weet wie het is... Allez ja, dat hoop ik toch.’
‘Hm..., ik heb een vermoeden ja...’
‘Wie is het dan volgens jou?’
‘Bwaa, een lastige cliënt, niks om je zorgen om te maken. Ik zal wel even wat rondbellen, hm? Ga ondertussen uw mama maar helpen met de wafels...’
Ik hoorde Djembé opgewekt blaffen bij het woord ‘wafels’. Ik dééd alsof ik het allemaal begreep, alsof het oké was en alsof ik als blondine zijnde geen argwaan had gekregen. Ik dééd alsof ik vrolijk naar de keuken huppelde om mama te helpen met de wafels naar binnen te stouwen. Wat de f! Ik ben niet achterlijk!
...
Maar ze waren wel lekker...
Eniewee, ik had al snel door dat het een truuk was, Johan’s tactiek om mij af te leiden van wat er aan het gebeuren was. Want ik stond nog maar amper in de keuken toen mama zei dat ze nog even naar de superrette ging om een of ander nieuw drankje te kopen. ‘Ze stonden gister met van die proefbekertjes, midden in de winkel, jeweetwel, zo’n publiciteitsstunt. Ik heb geproeft, en ‘t was lekker, maar natuurlijk was alles uitverkocht. Ze zeiden in de winkel dat er vandaag weer geleverd werd, dus ga ik er nu even om.’ Ze drukte een zoen op mijn wang, ‘Ik ben met een kwartiertje terug.’
Pas toen de wafels op waren en ik in de bank plofte om tv te gaan kijken, merkte ik dat Johan ook niet meer thuis was. Ik had het nog maar juist gedacht toen de voordeur openging en mama en Johan zwijgend binnen kwamen. Mama plakte een glimlach op haar gezicht. ‘Wil je proeven?’, vroeg ze, terwijl ze een kartonnen pak aan mij toonde. Ik knikte. ‘Is goed...’
De rest van de avond is er geen woord meer gezegd over het mysterieuze dat er nu gaande is in huis... Simon heeft ook door dat er iets speelt bij vooral Johan, en we hebben samen al de rampzaligste rampscenario’s zitten bedenken. Eniewee, als zij ons niet inlichten, gaan we er zelf wel achteraan...
...
Als het maar geen verjaardagsverrassing is, want ik haat geheimzinnige verrassingen! Zeker als ze zo’n sfeertje hebben!
...
Veel geld zou immers goed uitkomen, want ik moet de flyball zelf gaan betalen....
...
Nouja...
Kus,
Dorien.
(©June, 08/06/07)
|
