Sweet sixteen

Hoi,

‘Goeiemorgen...!’ – glimlach. Mama liep mijn richting uit, mijn glimlach werd groter. Te laat zag ik dat ze haast had. En ze wreef het er ook nog even in. ‘Sorry schat, geen tijd, ik moet direct naar het commissariaat.’ Ze drukte een zoen op mijn wang en liep richting deur. ‘Ohja, Johan is ook al weg, en hij komt vanavond pas heel laat thuis. Ik weet ook nog niet hoelaat ik thuis ben, maar reken er maar op dat jullie samen voor eten moeten zorgen. Succes op school, dáág,’ en de deur viel dicht. Mijn ogen vielen zowat uit hun kassen. ‘Goeiemorgen Dorien, fijn geslapen? Jawel mama, danku. Oh en oja, gefeliciteerd met je zestiende verjaardag. Danku mama, fijn dat je eraan gedacht hebt.’ Zuchtend ging ik aan tafel zitten. Simon was naast mij komen staan. Zo onopvallend mogelijk schoof hij een klein pakje op mijn bord. Ik keek op. ‘Gelukkige verjaardag,’ zei hij zachtjes, waarna hij mij een kus gaf. ‘Dankje...,’ zei ik stilletjes. Het liefste was ik in huilen uitgebarstten, omdat mijn éigen moeder haar werk belangrijker vond dan haar dochter, en ook omdat Johan duidelijk weer heel veel andere dingen te doen had. Dat Simon er wel aan gedacht had, er zíchtbaar aangedacht had door mij een kado te geven, vond ik óók een reden om te janken. Ik beet op mijn lip om de tranen te bedwingen, terwijl ik de veel te grote roze strik van het pakketje verwijderde. Secuur en daardoor ook langzaam maakte ik ook het zilverkleurige papier open. Er kwam een zwart juwelendoosje tevoorschijn. Ik keek opnieuw op naar Simon. ‘En nu ga je me ten huwelijk vragen?’, vroeg ik serieus. Simon grijnsde. ‘Nee.’ Ik zuchtte opgelucht en maakte het doosje open. Toen zag ik het mooiste wat ik ooit gezien had.

...

Allez, dat klinkt misschien wat te dramatisch.

...

Maar ‘t was wel mooi.

...

Allez.

Er zat een kettinkje in. Ik herkende het uit de etalage van een juwelier hier in’t stad. ‘Ohhhh...!’, zei ik, terwijl ik het kettinkje uit het doosje haalde. ‘Da’s zó mooi...!’ Ik sprong op en keek Simon verbaasd aan. ‘Allez! Weetegijwelhoeveeldatakost?’ Simon haalde zijn schouders op. ‘Ik wilde het graag voor je kopen, omdat je steeds bij de etalage bleef staan om dat kettinkje te zien. Ik hoopte eigenlijk dat je er net zo gelukkig mee zou zijn als je het om zou hebben...’ Hij zuchtte. ‘Zal ik ‘m omdoen?’ Ik glimlachte breed. ‘Graag.’ Zodra het om mijn nek zat, rende ik naar de spiegel in de gang. ‘Bééldig.’ Breed glimlachend liep ik terug naar Simon, waarna ik hem omhelsde. ‘Merci.’ Een goed begin van een verjaardag, dacht ik zo. 

Ik heb ‘s avonds op de trap gewacht tot mama en Johan thuiskwamen. Ze waren verbaasd mij te zien. ‘Allez, ben jij nog op?’ Ik knikte. ‘Je hebt gezegd dat ik later mag opblijven als ik zestien ben.’ Mama keek op haar horloge. ‘Maar niet zó laat! ‘t Is bijna half twaalf!’ Ik knikte, stond op en liep naar hen toe. ‘Ja. Nog een half uur en de dag is alweer om.’ Het bleef stil. ‘Kijk eens wat ik van Simon heb gekregen?’ Ik toonde het kettinkje. ‘Schoon hè?’ Mama zuchtte. ‘Dorien...,’ begon ze, ‘’t Spijt mij. Ik heb er totaal niet aan gedacht... Johan ook niet... We..., we zijn nogal bezig met iets anders... Iets waar we zo snel mogelijk vanaf willen zijn. Maak je geen zorgen, ‘t komt goed.’ Ze liepen naar de living. Ik liep ze achterna. ‘Ik wil geen grote cadeaus, ik wil ook geen dure cadeaus, maar ik wil zéker niet vergeten worden!’ Ik stormde de trap op, naar mijn kamer, en gooide de deur met opzet hard dicht.

Fijne verjaardag zo.

Dorien.

(©June, 15/06/07)