Plus / min

Hoi,

‘Ahh, dag prinsesje van me…! Ça va…?’
FLETS!
‘Nee, niet ça va. Hoe kón je mijn verjaardag vergeten, Sam, hoe kón je?!’
‘Uhhh…?’
‘’t Stond met KOEIENLETTERS in uw agenda.’
‘Gewoon overheen gekeken waarschijnlijk.’
‘Ja, dat ken ik. Of je ogen waren ergens anders.’
‘Dat kan ook.’
‘In Bianca haar decolleté bijvoorbeeld.’
‘Bianca? Wat moet ik dáár nu mee? Ik heb u toch?’
FLETS!
‘Je hád me, Sam, je hád me. Dat zegt wel voldoende, denk ik zo. En ga al maar vlug, Bianca staat al te wachten. Dag Sam.’ Ik draaide mij om en ben weggegaan.

Ach ja, Dorien is niet belangrijk genoeg, dat blijkt maar weer. Maar goed, als ze het zo spelen, nuja, dan moet ’t voor mij allemaal niet meer. Zo simpel is dat… Bovendien: nu kan ik mij veel beter concentreren op de examens die nog komen. Conclusie: ik ga een beter rapport hebben! Moeha! :D :D :D

Er hing vandaag een hele rare sfeer thuis. Mama en Johan deden zo zenuwachtig… Op alles wat ik zei werd ik afgesnauwd… Een paar uurtjes later kwam daar een verklaring voor, al weet ik niet of ik daar nu zo blij mee ben…

‘Kom even zitten.’
‘Waarvoorist? Ik moet Djembé nog uitlaten.’
‘Ga even zitten. Jij ook Simon.’ Hij klonk serieus, serieuzer dan anders. Er was iets aan de hand. ‘Gaat dit over dat telefoontje?’, vroeg ik, terwijl ik in de bank plofte. Johan knikte. ‘Min of meer, ja.’ Hij en mama staarden ons aan. Aan hun gezichten konden we zien dat ze zich ongemakkelijk voelden, dat ze zenuwachtig waren. Johan kuchte een keer. ‘Om een lang verhaal kort te maken: ik word bedreigt, door een vroegere cliënt van mij. Hij zegt dat hij door mij alles is kwijtgeraakt; zijn geld, zijn gezin…, zijn leven eigenlijk. Ik moet daar voor boeten zegt hij.’ Simon en ik wisten allebei niet goed wat te zeggen, enfin, ‘Oh…’, maar daar bleef het bij. Er viel een korte stilte. ‘En nu?’, vroeg ik zachtjes. ‘We zullen 24 op 24 politiebewaking krijgen, jullie ook, en…’ Ik stond op. ‘Een escorte naar school?’ Johan knikte verbaasd. ‘Dan zit er toch nog iets positiefs aan… Ohhh, een escorte…!’ Ik maakte een klein vreugdedansje. ‘Ik ben blij dat je de lol ervan inziet…,’ zei mama zachtjes. Ik stond stil en keek haar aan. ‘Tja, ik kan moeilijk de tuin in gaan om mijn eigen graf te graven niewaar?’ Mama haalde haar schouders op.

Eniewee, ’t betekent zo’n beetje dat er nu één of andere flik – Harrie heet ‘ie geloof ik – met zijn neus tegen mijn scherm staat gedrukt om zeker te zijn dat ik niks verlink over het onderzoek naar die cliënt, waar de politie mee gestart… Nuja…

Daag,

Dorien.

(©June, 22/06/07)