Verstikkend

Hoi,

‘Mama, ik wil graag wat uitleg. Ik snap er hoe langer hoe minder van. En er wordt mij niks verteld.’
‘Dorien, ’t gaat niet.’
‘Nee?’
‘Nee.’
‘Mama, ik stik zowat. Die flikken zitten continu op mijn vingers te zien, ik heb geen seconde privacy meer over. Enfin, ze gaan nog net niet mee als ik naar de wc moet, maar ’t scheelt niet veel. Ik stík bijna mama, ik hou dit niet veel langer vol.’
Ze zuchtte. ‘Dorien… Ik kán je niks vertellen, want ik wéét niks.’ Nu was ik het die zuchtte. ‘Waarom heb je dat héle gesprekken met Johan van zodra Simon en ik op bed liggen? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het alléén over de boodschappen gaat.’ 

Even was het stil geweest. ’t Was wel duidelijk dat ze ons wilde beschermen door niks te zeggen. ‘Je kunt ons niet beschermen door enkel wat flikken om ons heen te zetten. Als we niet weten wat er aan de hand is, weten we ook niet waarvoor we moeten oppassen.’ Ze knikte. ‘Johan wordt bedreigd door een oud cliënt van hem, ene Roland Dubois. Johan heeft voor hem een redelijk acceptabele straf eruit kunnen slepen, maar Dubois vond dat niet genoeg. Hij wou vrijgepleit worden, ook al was hij overduidelijk schuldig en was dat dus níet mogelijk. Nu houd hij Johan verantwoordelijk voor het feit dat zijn relatie stukgelopen is en hij er niet bij was toen zijn dochtertje overleed terwijl hij in de gevangenis zat. Die man is tot alles in staat.’ Ik zuchtte. ‘Misschien moeten we ‘m gewoon lokken door al die flikken buiten te schoppen. Des te sneller gaat ons leven weer normaal zijn.’ Mama sprong op. ‘Nee Dorien! Dat is té gevaarlijk! Ik wil niet dat jullie iets overkomt!’ Ik gilde. ‘Als ’t zo doorgaat, doe ik mezelf nog eens iets aan! Dat komt op hetzelfde neer!’ 

Weer een stilte. ‘Dat ze ons dat ergens onderbrengen, in een hotel ofzo, met flikken d’rrond, en dat er hier in huis een aantal undercover gaan zitten. Doen alsof wij nog thuis zijn.’ Ze keek me verbaasd aan. Opnieuw gilde ik. ‘Dóe íets!’ Stampvoetend ging in naar mijn kamer. Ik heb een half uur op mijn bed liggen huilen. Daarna heb ik mij getroost door keihard ‘Ik leef niet meer voor jou’, ‘Vanavond ga ik uit’ en nog van die dingen mee te zingen. Dat ik daar nog lucht voor had, begrijp ik nog altijd niet.

Groetjes,

Dorien.

(©June, 05/07/07)