En aanschuiven maar…!

Hoi,

‘Woooo…’ Ik was verbaasd dat ik dat nog kon zeggen, na al een paar uur gegild te hebben. We stapten uit. Hanne begon te stuiteren. ‘Zullen we nog een keer?’ Ik keek hoe het karretje waar we net in hadden gezeten alweer werd volgeladen. Mijn oog gleed over de lange rij. ‘Misschien kunnen we eerst even wat eten,’ stelde Lien voor, ‘ik heb best honger gekregen van dat gillen.’ Ik knikte. ‘En ik heb even geen zin om in de rij te gaan staan.’ Lieselot gierde het uit toen ze het dichtstbijzijnde restaurant in zicht kreeg. ‘Weet je zeker dat je niet terug wil naar de Typhoon?’, vroeg Hanne toen zij, Lien en ik doorkregen waarom Lieselot zo lachte. Ik zuchtte geïrriteerd. ‘Nee. Nou gaan we eten ook.’ Dus wij in die rij…

Op een gegeven moment ging mijn telefoon. ’t Was ons ma. Hoe het was. ‘Goed hoor,’ zei ik, ‘Het is hier supertof, alleen ook verschrikkelijk druk…’ 
‘…’
‘We zijn nog niet ondersteboven blijven hangen nee…’
‘…’
‘We worden ook niet achtervolgd.’
‘…’
‘En we hebben ook geen sluipschutters gespot…’
‘…’
‘Ja dááág.’ Ik hing op en zette mijn telefoon op stil. ‘Ze maakt zich veel te veel zorgen. Er is niks aan de hand. Ik bedoel, hoelang is het geleden dat er nog een wagentje ondersteboven bleef hangen in een achtbaan?’ Lien wees naar de Typhoon. ‘Nu ongeveer tien seconden.’ Ik zuchtte en concentreerde mij op het eten. ‘Weten jullie al wat jullie willen?’ Ik hoorde drie keer ‘broodje kroket’. ‘Ik zal wel bestellen hè, we moeten hier maar met twee staan om alles mee te nemen. Dus vechten jullie even uit wie er blijft en wie er een plekje zoekt om ’t op te eten.’ Hanne bleef uiteindelijk bij mij staan, Lien en Lieselot zochten een stukje muur om op te zitten. Zodra we ons eten op hadden zijn we richting het dichtstbijzijnde station van de Monorail gelopen, en zijn we daarin het hele park rond gegaan, puur om onze magen wat rust te geven en ons eten te laten zakken. Daarna zijn we er weer vol in gevlogen – als in Typhoon, Fly Away, Sledge Hammer – en dat was zéér plezant. Iedereen was aan’t gillen was, en wij bléven maar babbelen… Haha, dat was echt hilarisch…!

Maar soit, uiteindelijk was het wel plezant. We zijn keivaak in de goede achtbanen geweest – al begon de Revolution na een tijdje wel te vervelen, zeker als je keek naar wat je kreeg na een half uur aanschuiven – en we zijn ook vaak teruggelopen naar de wildwaterbanen. Toen het rond een uur of vier wat rustiger werd, hebben we besloten dat we pas om zeven uur richting huis zouden gaan, omdat de rijen dan een stuk korter zouden zijn. De laatste meevaller van de dag was dat we nog thuis zijn geraakt met de trein…

Groetjes,

Dorien.

(©June, 19/07/07)