Zágen!

Hoi,

Johan zegt al minimaal twee weken dat hij blij zou zijn als we eindelijk terug naar school gaan. Dan kan hij met een gerust hart nog eens een dag verlof nemen zonder dat hij ons gezaag aan z’n kop heeft. Precies alsof wij zoveel zagen… Steeds als hij dat zegt heb ik goesting om naar school te gaan, of te gaan werken. Dan ben ik van zíjn gezaag af…

Maar écht gelukkig ben ik niet, dat het volgende week terug school is. Want dan begint de hele draaimolen weer: huiswerk, examens, … School ‘till you drop. Vandaag heb ik ook al een soort schooldag gehad. Ik heb etiketten mogen schrijven, mijn eigen boeken mogen kaften, én die van Simon. Want hij bleef het maar zeggen: ‘Maar vake, ik kan dat echt niet. Ik heb daar geen talent voor.’ Op een gegeven moment stond ik op, omdat ik klaar was met mijn boeken. En toen zei hij het nog een keer, waarop Johan had gezucht. ‘Dorien, doe jij Simon zijn boeken ook even. Dan stopt hij misschien met zagen. (Zágen! … Nouja, in dit geval was het wel waar. Simon zaagde echt.)

Dus ik kon de rollen kaftpapier weer openrollen. En toen ik eindelijk klaar was en de boeken naar Simon bracht, kreeg ik nog commentaar ook. Hij had mij verbaasd aangekeken. ‘Róze?!’ Ik knikte. ‘Ja,’ zei ik, waarop Simon kwaad werd. ‘Doriiien, róze is niet bepaald mijn kleur. Straks gaat iedereen nog denken dat ik…’ ‘Dat je wat?’, grijnsde ik, ‘Dat je homo bent?’ Hij keek me kwaad aan. ‘Ik ben geen homo.’ Ik lachte. ‘Dat weet ik toch. En neem die boeken aan, ze zijn zwaar.’

Eniewee, ik heb Simon daarjuist bevolen om vanavond wafels voor mij te bakken. Hij vond het goed. Hij is nu in ieder geval aan het horen bij mama hoe het eigenlijk moet. Het zal er uiteindelijk wel op neer komen dat hij op de bank gaat zitten en dat mama ze maakt. Zúcht.

Dat doet mij er overigens aan denken dat ik mij dees weekend niet eens fatsoenlijk kan voorbereiden op school. Ik moet morgen werken. Pff… Ik hoop dat ik snel gepromoveerd wordt tot de kassa’s, dan kan ik tenminste zitten. Maar goed voorlopig ben ik nog een vakkenvullende diepvrieskip, want kóud dat ’t daar is…!

Maar goed, ik ga jullie laten. Mijn gezaag wordt te erg, zegt men.

Groetjes,

Dorien.

(©June, 31/08/07)