Ochtendcommunicatie

Hey,

‘Ahh, goeiemorgen schat. Lekker geslapen?’ Ze drukte een natte, melkslashochtendzoen op mijn wang. ‘Jawel,’ zuchtte ik. ‘Ben wel een keertje wakker geworden van Djembé… Hij had mijn deur open gekregen en spookte om drie uur ineens door het huis. ’t Kwam er uiteindelijk op neer dat hij steeds de trap op en neer liep… Hebben jullie daar niks van gemerkt?’ Drie hoofden schudden heftig van nee. ‘Ik heb heerlijk liggen dromen over een vakantie op Hawaï,’ grijnsde Simon. ‘Aloha,’ grinnikte ik, waarna ik mijn brooddoos, een fles water, een appel en een pakje Sultana uit de keuken haalde. Ik ging zitten en nam zes sneden brood. Terwijl ik ze begon te beboteren, zat ik mezelf af te vragen of ik een nogal gevoelig onderwerp wel moest aansnijden… Slik. ‘Mama…’
‘Hm…’
‘Je weet welke week ’t volgende week is hè…’
Ze knikte. ‘Volgende week.’
‘Rapportweek.’
‘Jaja…’ Ze sloeg de algemene katern van de Gentenaar open, terwijl Johan al druk bezig was in de sportkatern.
‘Nuja…, wat ik probeer te zeggen is…’
‘Geef de choco eens…’
‘Ik bedoel dus eigenlijk…’
‘Choco, Dorien, ik lust geen pindakaas.’
Ik zuchtte. ‘Misschien dat het zomaar zo kan zijn dat…’
Ze gaf me de pot weer terug. ‘Hier, en eet door, het is al bijna acht uur.’
Ik deed een poging niet kwaad te worden door snel een hap te nemen van mijn boterham met kaas. Positief denken… ‘Lekker, oude kaas. Moet je vaker meenemen.’
Simon veerde op. ‘Had ik trouwens al verteld dat ik voor mijn test van wiskunde alles goed had?’ Hij glimlachte breed, en nog breder toen hij zowel van mama als Johan een felicitatie kreeg. ‘Misschien moet je dat maar gaan studeren, hm?’ Hij knikte. ‘Dat zou zomaar een goed idee kunnen zijn.’
‘Ik probeer dus eigenlijk te vertellen dat…’
‘Wil je nu wat weten?’, vroeg mama, ‘Er was een bommelding in het Justitiepaleis… Heb jij daar iets van gehoord?’ Johan humde, of het als ja of nee bedoelt was, was niet geheel duidelijk.
Ik raakte geïrriteerd. Toen Johan over de sportuitslagen van het voetbal begon, liep de emmer over. Ik sprong op. ‘Mijn rapport gaat slecht zijn!’, riep ik luid, waarop drie paar ogen mij aanstaarden. 
‘Oh…,’ was het antwoord in drievoud.
‘Dat is wel het meest intelligente antwoord dat je kan geven op zo’n moment,’ bromde ik. Zuchtend ging ik weer zitten en ging verder met het smeren van mijn ontbijt en lunch. 

En ’t gaat écht slecht zijn… 

Dorien.

(©June, 21/09/07)