Exit Djembé

Hey…,

‘Ik ben thuihuis…!’
Het bleef stil. ‘Ahhh, dag Dje… … Huh?’ Ik spurtte naar de woonkamer en keek rond. Mama zat op de bank haar krant te lezen. ‘Mama, waar is Djembé?’ Ze keek op. ‘Ahh, dag schat,’ zei ze ontwijkend, ‘hoe was het op school?’ ‘Primawaar is Djembé?’ Ik zag, hoorde, mérkte aan haar dat er iets aan de hand was. ‘Djembé is niet thuis.’ 
‘Nu doe je precies alsof ‘ie is gaan shoppen. Waar is ‘ie?’
‘Weg.’
‘Hoe weg? Is ’m weggelopen? Ik ga ‘m zoeken.’ Ik rende weer terug naar de gang. Ik had mijn jas al aan en wilde net de deur open trekken toen mama ineens in de gang stond. ‘Ik heb ‘m tijdelijk ergens anders onder laten brengen.’

Plots was ik vastgenageld aan de grond. In die paar seconden waren allerlei mogelijke manieren waarop Djembé weg zou kunnen zijn waren door mijn hoofd geschoten, maar in die seconden was het niet in me opgekomen dat zij hem misschien wel had weggegeven. 

Ik draaide me om. ‘Wat bedoel je met tijdelijk ergens anders? Waar is hij?’ Ze liep terug naar de living. ‘Ik heb ‘m naar een opvangcentrum gebracht,’ waarop ik achter haar aanstormde. ‘Wát heb je?!’ 
‘Ik heb ‘m ergens anders naartoe gebracht omdat hij ons alleen maar tot last is.’
‘Tot lást?!’, vroeg ik luid, ‘Hij is niemand tot last!’ Mama zuchtte. ‘Laat ik het anders zeggen: hij kost ons te veel tijd. Jou, maar ons ook. Jij moet ‘m steeds uitlaten als je eigenlijk beter zou studeren, en wij…’ ‘Studeren?’, vroeg ik verbaasd, ‘Gaat ’t dáárom? Ik studeer me God…’ 
‘Dorien…!’
‘..., verdju zíek en jij gaat zeuren over die paar uur per dag dat ik dat níet doe?’
Ze zuchtte. ‘Ik vind inderdaad nog steeds dat je veel te weinig doet voor school, ja. En Djembé helpt niet echt om daar verandering in te brengen.’ Nu was ik het die zuchtte. ‘Ik ga hier niet eens over in discussie…! Het enige wat ik nog wil zeggen is dat het wetenschappelijk bewezen is dat als je een hele tijd gaat zitten leren, je op een gegeven moment niets meer opneemt en je dús even iets anders moet gaan doen zodat je daarna wél weer iets kan opnemen. Djembé helpt daar perfect bij. Punt.’

Ik ben naar boven gestormd en ben op mijn bed gaan liggen. Daar heb ik een hele tijd gehuild. ’t Is maar een hond, dat weet ik ook wel, maar ’t is wel míjn hond, mijn maatje.

Wat moet ik nou? :(

Dorien.

(©June, 19/10/07)