Beste Dorien

Hey,

Maandag heb ik mijn brief aan de Sint op de post gedaan. Ik begon me stilaan zorgen te maken, te denken dat hij mij niet serieus nam. Want hoewel ik élke avond ál mijn schoenen zette (voornamelijk om zeker te weten dat ik ’s ochtends warme schoenen zou hebben en automatisch dus ook warme voeten op weg naar school), vond ik géén Djembé met stukken van de helft van één van mijn duurste paar schoenen tussen zijn tanden. 

Eigenlijk had ik de hoop al een beetje opgegeven, toen mama gisteren met de post de living in kwam. ‘Dorien, er is een brief voor je.’ Ik trok de enveloppe uit haar handen, scheurde ‘m open en begon te lezen.

Beste Dorien,

Bedankt voor je fijne reactie. Sinterklaas stelt persoonlijke brieven altijd erg op prijs. Hij is erg blij te weten dat ook oudere kinderen nog aan hem denken.

Helaas heeft hij het op dit moment te druk met schoenen vullen om direct antwoord te geven. Máár, binnenkort zal je een uitgebreide, persoonlijke brief kunnen verwachten van de Sint zelf. Iets om naar uit te kijken! 

Namens de Sint,

De Excuusbrievenpiet

P.S.: Vergeet niet om je schoen te zetten!

Ik zuchtte. ‘Nou merci…’ Mama keek op van haar krant. ‘Wat is er?’ Ik stopte de brief weer terug in de envelop. ‘Niks mama, ik heb gewoon weinig geld op mijn rekening. En net nu ik en Simon eigenlijk gepland hadden om naar de bioscoop te gaan.’
‘Wanneer?’
‘Zaterdag.’
‘Ah… Oké.’
‘Da’s dan geregeld. Simon, heb je voorkeur?’
‘Euh…’ Simon grijnsde. ‘We kunnen misschien Waar is het paard van Sinterklaas gaan zien…’ Ik zuchtte. ‘Mercí Simon… Die mag je dus in je eentje kijken.’ Hij bleef grijnzen. Ik stal een katern van de krant en ging die boven zitten lezen. Eigenlijk best stom dat ik niet gekeken had welke katern het was, want pas toen ik boven kwam zag ik dat het de sportkatern was. En laat me dat nu nét helemaal níet interesseren… 

Zúcht…

Dorien.

(©June, 23/11/07)