Keukenslaaf

Hey,

Tussen het snijden van groenten, vlees en vanalles waarvan ik niet eens wil weten wat het is, maak ik even tijd om een column te typen. We zijn volop bezig met de voorbereidingen voor het eten van vanavond. Oma-van-langs-mama’s-kant komt eten, dus dan moet er een uitgebreid zevenhonderdgangenmenu op tafel komen. Oma lust best veel, maar alles wat ze op haar bord krijgt móet van perfecte kwaliteit zijn en daarnaast perfect bereid, anders eet ze het niet op. Mama heeft besloten om een aantal van die kleine gerechtjes te maken, jeweetwel, van die dingen waar je véél dure dingen voor moet kopen en vervolgens uren in de keuken staat om het te bereiden, terwijl er van dat vele eten eigenlijk maar heel weinig overblijft, en dat is dan allemaal binnen twee happen weg. Leuk, en fijn ook omdat je veel verschillende dingen te eten krijgt, maar ondertussen heeft ze mij wel geronseld om in haar plaats al het eten te snijden, want ‘Ik heb wat anders te doen.’ Als het nu waar was, dan had ik het minder erg gevonden, maar nu vind ik het verschrikkelijk. Ze zit al úren op de bank om zogezegd de servetten te plooien, maar ondertussen hoor ik haar luid lachen om ‘Desperate Housewifes’. De servetten die ze had meegenomen om te plooien met behulp van een op internet gevonden instructie, heb ik nog niet teruggezien. Toen ik daarjuist ging kijken wat ze aan het doen was, en om te vragen of ze niet even kon helpen om háár diner voor te bereiden, zag ik midden op tafel één geplooide servet staan. De andere vier lagen ernaast, nog even gladgestreken als toen mama ze had meegenomen. ‘Ma, het is úw diner. Ik steek geen poot meer uit als jij dat ook niet doet.’ Ik bedacht me net op tijd dat ik vuile handen had, anders had mijn shirt helemaal onder de stukjes ui, prei en gemarineerde kip gezeten. ‘Máá, oma komt straks. Jíj ging koken, níet ik. Ik ga mijn handen wassen, en dan is het jouw probleem of oma straks iets te eten heeft. Ondertussen ligt je kaviaar te beschimmelen.’ Abrupt keek ze om. ‘Wablief?!’, riep ze luid, waarna ze naar de keuken spurtte en als een gek bezig ging met haar diner voor te bereiden. Ik had mijn handen nog maar net schoon geschrobd en wilde net naar mijn kamer vertrekken, toen ik een luide kreet uit de keuken hoorde komen. ‘Au! Mijn vinger!’ Ik zuchtte en strompelde weer naar de keuken. ‘Of ik wil helpen zeker?’ Ze knikte, terwijl ze haar tranen van haar gezicht veegde en haar vinger onder de kraan hield. ‘Geef mij een half uur,’ zei ik, waarna ik terug naar boven ging. 

Nuja, het halfuur is bijna om, dus ik ga mijn computer weer uitzetten. Volgende week maandag hebben we cadeautjes en dinsdag hebben we diner met de familie. Morgen gaan Simon en ik nog een paar lastminute-aankopen doen voor mama en Johan, al vrezen we een beetje dat het niet veel zal uitmaken. Ze hadden allebei een vrij kort verlanglijstje en verder hebben wij ook geen inspiratie. ’t Zal waarschijnlijk stranden bij eau de toilette enzo… Nouja, jullie zien mij volgende week wel weer!

Groetjes,

Dorien.

(©June, 21/12/07)