Héél à volonté…

Hey daar!

Nogmaals een gelukkig nieuwjaar! Hopelijk zijn jullie nog een beetje heel gebleven en was de kater niet al te groot… Één ding weet ik zeker: wat er ook gebeurd is, jullie oudejaarsavond zal eens stuk plezanter zijn geweest als die van ons. Het begon zo rond een uur of zeven. Ons ma zat al halverwege een fles wijn en ze leek nog geen zin te hebben om ‘m weg te zetten. De laatste weken drinkt ze sowieso al meer, en eigenlijk begrijpt niemand hier in huis goed waarom. Sinds mama de voorraad volledig heeft opgeslokt, heeft ze bijna voor elke avond een nieuwe fles nodig. ’s Ochtends gaat ze dan zonder ontbijt maar mét een chagrijnige en krijtwitte kop naar haar werk. Zodra ze ’s avonds thuis komt, is ze nog altijd niet om te genieten, maar als ze eenmaal een paar wijntjes naar binnen heeft gegooid is ze weer wat gezelliger, om dan weer over te slaan in irritant als ze eenmaal dronken is. Gezellig zenne!

Nouja, terwijl mama op de bank met haar glas wijn in haar hand naar haar desperatehousewifesbrol lag te kijken, zijn Johan, Simon en ik naar buiten gegaan met een beker warme choco. Om twaalf uur zijn we dan vuurwerk gaan afsteken. Da’s nog plezant, allez, om er zo dicht bij te staan en het van dicht bij omhoog te zien gaan. Johan zei dat het al even geleden was dat hij nog eens vuurwerk had afgestoken, en om eerlijk te zijn was dat ‘m ook wel aan te zien toen hij bij de eerste pijlen steeds bijna zijn vingers brandde aan de lont… 

Toen al ons vuurwerk op was – en dat was niet zo heel veel, zijn we terug naar binnen gegaan. Mama was inmiddels in slaap gevallen. Haar DVD stond nog steeds op, ik heb ‘m dan maar afgezet. Tien minuten later – toen wij met z’n drieën verdiept waren in een potje poker – schoot ze overeind en begon ze te tieren over wie dat haar DVD had afgezet… Ik heb haar dan maar gezegd dat ze niet zo moet roepen, beter niet meer in slaap valt als ze iets aan het kijken is én beter wat minder drinkt. Vervolgens is ze naar boven gegaan, en we hebben haar tot de volgende ochtend elf uur niet meer gezien.

En het was dan nog de schuld van Djembé dat ze naar beneden kwam. Ik moest ‘m maar gaan uitlaten, want hij blafte te luid. ‘Dat kan mijn hoofd nog niet hebben…’ Toen ik terugkwam, zei Johan dat ze weer op bed lag. Pas halverwege de middag kwam ze weer voorzichtig naar beneden gestrompeld. In ongeveer een uur heeft ze voor zichzelf een beschuitje met kaas gesmeerd. Bij het minste of geringste rende ze naar de wc om over te geven. Ze zal zelf ook wel eens ontdekken hoe stom ze bezig is…

Nouja, ik zie jullie volgende week wel weer. Mama heeft mij naar de Kruidvat gestuurd voor een doosje aspirine. ’t Zal wel…

Groetjes,

Dorien.

(©June, 04/01/08)