Wereldoorlog IV

Hey,

Zúcht. Ik ben aan het bekomen van het kussen dat ik tegen mijn hoofd gehad heb, en de waterval aan scheldwoorden die daarop volgde. Het is hier inmiddels zo onveilig dat ik wel van een oorlog kan spreken. Johan heeft mama voor een keuze gesteld: ofwel de drank het huis uit, ofwel zij én de drank. Mama begon vervolgens te ratelen dat hij het niet kon maken om haar buiten te zetten, aangezien ze zelf mede-eigenaar is van het huis. Toen Johan begon uit te leggen dat hij haar niet graag kan blijven zien als ze steeds zo dronken is, dat hij graag wil begrijpen waarom ze drinkt om vervolgens het probleem op te lossen, begon ze met van alles te gooien. Kussens, lege wijnflessen, beeldjes, tijdschriften, … Kortom, alles waar je mee kan gooien… Ik heb Djembé maar even in mijn kamer opgesloten, ik wil niet dat mama hem bewusteloos gooit met een lege Bordeaux... Hij jankte al nog voor ik de deur toe deed, maar liever dat dan een hond met een gat in z’n kop. 

Urgh. Ongelofelijk dat Johan maar blijft proberen haar te kalmeren in plaats van weg te lopen… Ik was al lang en breed ergens anders geweest, vooral om zelf tot rust te komen. Hij was al een half uur onafgebroken bezig, toen ik ‘m te hulp schoot; ik leef niet graag in oorlogsgebied. Dus daar ging ik, dapper, maar met het zweet op mijn voorhoofd.

‘Mama, misschien heeft Johan gelijk als hij zegt dat je jezelf afsluit voor anderen. Je zit alleen nog maar op de bank met een glas wijn in je hand, terwijl je die dvd’s van Desperate Housewives opnieuw en opnieuw blijft spelen. Het is al even geleden dat je nog eens vriendelijk en geïnteresseerd bent geweest en je commissaris hangt voortdurend aan de lijn om te vragen wanneer je terug komt werken. We hebben inmiddels allemaal door dat er een probleem is en je schreeuwt continu om hulp, maar als je niet vertelt wat er aan de hand is, kúnnen we je niet helpen. Je moet een keuze maken, mama. Ofwel kies je ervoor om open kaart te spelen, ofwel hou je alles voor jezelf. Hoe dan ook, het moet gedaan zijn met de cinema. We zijn het allemaal spuugzat.’

Dan ben ik Djembé gaan bevrijden om een stuk te gaan lopen. Ik denk dat ik ruim een uur ben weggeweest. Toen ik thuiskwam, hoorde ik van Johan dat mama ook weg was. Hij wist niet waar naartoe, maar wel dat ze niets had meegenomen. Geen geld, geen paspoort, sleutels, niks… Het is inmiddels al bijna drie uur geleden dat ze wegging, maar ze is nog altijd niet terug. Johan loopt al een tijdje te ijsberen door de woonkamer, checkt zijn gsm, kijkt af en toe eens buiten, maar geen spoor van mama. Ik heb hem gezegd dat hij de politie moet bellen, maar hij denkt dat dat geen zin heeft omdat ze waarschijnlijk pas gaan zoeken als iemand een dag weg is… Nouja, we zien wel…

Dorien.

(©June, 25/01/08)