Mama

Hey,

Voordat ik vertel waarom, wil ik eerst mijn excuses aanbieden voor het feit dat ik vorige week niets van me heb laten horen. Ik was totaal niet in de stemming; heb de hele avond buiten rond gelopen met Djembé - die vond het allemaal maar wat leuk, de hele tijd apporteren, rennen, springen, frisbees en tennisballen kapotbijten of kwijtmaken of in de sloot gooien zodat ik er achteraan mag duiken – en pas zondag ochtend begon er iets te dagen dat ik iets vergeten was. Sorry, echt waar. Mijn kop stond er gewoon niet naar.

Mama is vorige week volledig gebroken; ze heeft in twee minuten tijd verteld wat haar allemaal dwarszat – ik snap nog altijd niet dat een mens zó snel en zo veel kan praten zonder adem te halen – en vervolgens is ze gaan slapen. Ze was moe, uitgeput, zei ze, ze had al die weken alles opgekropt en dat had haar zo ontzettend uitgeput… Nouja, dat hadden wij ook wel gezien. Ze was soms nog chagrijniger als iemand die ongesteld is voor tien en voor evenzoveel een ochtend humeur heeft.

Ze vertelde dat ze graag nog een kindje wou, van Johan. Een paar jaar geleden was ze zwanger, maar toen heeft ze een miskraam gehad. Onbewust zijn ze het blijven proberen – onder het motto ‘als je een keer zwanger raakt, is dat alleen maar mooi meegenomen’ – maar dat heeft nooit meer succes gehad. Een tijdje terug dacht ze dat ze zwanger was, aangezien haar maandstonden uitbleven, maar de dokter vertelde haar iets heel anders: ze was in de overgang. Dat kindje kon ze dus wel op haar buik schrijven.

Hoewel het van mij niet had gehoeven, nu nog een babybroertje of zusje erbij, vind ik het heel erg voor mama en Johan. Ik weet dat zíj het wel graag wilden, puur omdat ze dan nog sámen een kindje zouden hebben. We hebben het heel leuk met zijn vieren en ik kan me ook niet goed voorstellen dat een baby het allemaal nog rooskleuriger zou maken – integendeel eigenlijk, poepluiers en gehuil, de hele dag door, neen danku – maar ik snap hen ook heel goed. Waarschijnlijk zou ik het zelf ook wel willen, nog een kindje van mijn tweede man… Nouja…, ik hoop dat het nooit zover komt.

Mama heeft haar excuses aangeboden voor haar gedrag. Ze zegt dat ze het veel eerder had moeten zeggen en bespreken, maar ze durfde niet, ze schaamde zich dood dat ze niet meer in staat was om een kind te baren van haar tweede grote liefde.

Nouja, Simon en ik hebben beloofd om vanavond te koken, dus ik moet er nu echt vandoor. ’t Wordt spaghetti, dat kunnen we tenminste maken…

Groetjes, 

Dorien.

(©June, 14/03/07)